Hoe mijn vakantie was. Ach……

Voor degene die het nog niet geraden hadden, ik ben op een cruise met de MS Eurodam naar Scandinavië en Rusland geweest.

Hé denken ze, ik word niet gehoord, laat ik harder gaan schreeuwen. Vergeet niet, dit zijn de mensen die de SPAM mail hebben uitgevonden. Nee, tweedehands puber, er wordt niet naar je geluisterd omdat je geen waarde toevoegt aan deze wereld. Egocentrisme is al een tijdje uit voor het geval je dat nog niet door hebt. In onze nieuwe wereld gaat het om authenticiteit en niet op rangen en standen. Ja, het klopt dat vrijwel niemand het interesseert dat je een titel hebt of dat je miljonair bent, mensen interesseren zich in wat je te zeggen en te geven hebt. Halen is tegenwoordig zo 2009.

Voor veel mensen is de tweede puberteit begonnen met het bijbehorende experimenteren van vallen en opstaan. Wie had ook kunnen vermoeden dat je in hetzelfde leven twee keer door de puberteit heen moest gaan. Persoonlijk kan ik mijn eerste puberteit nog goed voor de geest halen, wat een klote-weekend was dat.

Vanaf de zijlijn volg ik de vorming van het nieuwe kabinet. Ik schrijf bewust het ‘nieuwe kabinet’ in plaats van ‘ons kabinet’ omdat het steeds onduidelijker voor mij wordt. Onze samenleving is gelukkig een rijk gekleurde samenleving. Deze rijke gekleurdheid houdt de nuance erin en dwingt ons de ander te begrijpen. In Amerika heb je bijvoorbeeld de keuze uit twee partijen, de democraten of de republikeinen. En dit uitgangspunt is wat mij betreft te zwart wit om een afspiegeling van een maatschappij te kunnen zijn.

Afijn, Nederland heeft gestemd en het blijkt dat de meerderheid van Nederland samen te vatten is in de PvdA, VVD en PVV. Jawel, Nederland is verdeeld. Dit verzin ik niet, dit is zo. Daarnaast bestaat er een lappendeken aan kleine partijen met een Partij voor de Dieren en de CU als hekkensluiters. Hier is niets mis mee, dit is zoals Nederland nu eenmaal democratisch gevormd is.

Nu komt het vreemde. Je zou dan logischerwijs verwachten dat de partijen in volgorde van grootte in het kabinet zitten totdat de meerderheid van 76 zetels of meer bereikt is. In ons geval de PvdA, VVD en PVV. En natuurlijk zitten die niet op 1 lijn. Het is namelijk een afspiegeling van de Nederlandse samenleving. Het is vervolgens aan de politiek om het volk het goede voorbeeld te geven hoe er met deze verschillen omgegaan wordt. Heren en dames politici, begin de onderhandeling maar, leer elkaar begrijpen en doe de democratische water bij de wijn. Dat is de reden dat zij het vak van politicus gekozen hebben. Zij hebben de benodigde vaardigheid om dit voor elkaar te krijgen.

‘De kiezer heeft het lastig gemaakt’ is wat ik lees. Nee, de kiezer heeft het niet lastig gemaakt, de kiezer heeft zijn en haar mening gegeven. En het blijkt dat dit niet is wat de huidige politieke elite uit zou komen. De kiezer heeft gekozen, dit is toch geen raketwetenschap? Nu worden er baanbrekende toeren uitgehaald om een kabinet van, hou je vast, VVD, PvdA, CDA, D66 en GroenLinks te vormen. Waarom dan ook niet niet gelijk de rest ook in het kabinet erbij zetten. De CU wil vast ook wel meepraten, ze hebben net een paar jaar kunnen oefenen. Mijn hemel, is het begrijpen van het principe van de democratie dan echt zo moeilijk? Heren en dames politici, kom eruit. De meerderheid van stemmen van de Nederlandse kiezers is bekend. Los het op! Ga om de tafel en erken de verschillen als volwassen mensen en geef ons het goede voorbeeld. Tenslotte zou de de regering de afspiegeling van onze maatschappij moeten zijn. Als de politiek er al niet uit komt, wie zou het dan moeten doen?

Een essay is een aan proza grenzend wetenschappelijk betoog is waarin de auteur zijn visie geeft op een verschijnsel en daarbij meer dan eens ongebruikelijke dwarsverbanden legt.

Dat gezegd hebbende volgt hier mijn allereerste essay.

Verschuivende Europese regio’s.

Wat is Europa? Vraag het aan een honderdtal willekeurige individuen en verwacht evenveel verschillende antwoorden. Europa is niet eenduidig te definiëren. Voor de één is Europa een muntstuk, voor de ander is het een gebied waarbinnen hij geen paspoort hoeft te tonen. Voor de één is het een bedreiging van zijn eigen regionale en/of nationale identiteit, voor de ander is het juist een kans om zichzelf meer als inwoner van een regio of land te profileren.

Europa is opzoek naar haar eigen identiteit. De staatshoofden, de inwoners van het ‘oorspronkelijke’ Europa en de inwoners van de nieuwste EU lidstaten.  Daar begint overigens de verwarring al. Kunnen we Europa gelijk stellen aan de Europese Unie of dienen we daar een conceptueel verschil te markeren? Voor het gemak, en louter daarom, stel ik die twee voor nu aan elkaar gelijk.
Terug naar die Europese identiteit. Europa bestaat in de eerste plaats uit landen, regio’s en steden. Ogenschijnlijk is een land superieur aan regio en een regio superieur aan een stad. Althans, zo kon men lang aannemen. Een regio was immers een gebied binnen een, in Europese context, natie-staat. Binnen die landen en regio’s bevinden zich de steden. Een logische volgorde van schaalniveau zou zijn, van groot naar klein: Europa, natie-staat, regio, stad.  Naar mijn mening is dit echter conceptueel onjuist. En wel om het volgende.

Binnen Europa zijn twee processen gaande. Enerzijds veranderd de samenstelling van de steden. Steeds meer internationale migranten domineren het stadsgezicht. Die dingen die ooit zo typerend waren voor een Europese stad worden aangevuld met nieuwe invloeden, afkomstig van deze transnationale migranten. Ondanks dat we de stereotype beelden van de verschillende grote steden maar wat graag in stand houden valt niet te ontkennen dat in werkelijkheid de bevolkingssamenstelling dusdanig is veranderd dat de ingebeelde identiteit van een stad vaak mijlen ver staat van de wezenlijke stad.
Het tweede proces dat zich afspeelt binnen het hedendaagse Europa is dat van regionalisering. Regio’s gaan zich steeds sterker profileren. Europa zelf speelt hier een dubbelrol in. Enerzijds is het versterken van een regionale identiteit voor inwoners een middel om zich af te zetten tegen de steeds groter wordende invloed van Europa. Anderzijds kennen we binnen Europa diverse actoren (bijvoorbeeld structuurfondsen) die juist bewust bijdragen aan het versterken van regio’s, met als gevolg een versterkte regionale identiteit.

Die twee processen, regionalisering en de veranderingen binnen grote steden, lijken in eerste instantie geen verband met elkaar te hebben. Mijns inziens is dat verband er echter wel. Men moet het alleen willen zien

We erkennen binnen Europa slechts zelden dat de veranderende samenstelling van onze steden een invloed heeft op onze stedelijke identiteit. We houden daarmee een mythe in stand. Maar als we instaat zouden zijn om de rol van onze transnationale migranten op onze steden te erkennen dan zouden we mogelijk nog wel een stap verder kunnen gaan. Een stap die het verband tussen deze transnationale migranten en onze definities van regio’s wel eens fundamenteel zou kunnen veranderen.

Vrijwel elke Europese regio heeft één stad (of meerdere steden) die een cruciale rol vervult voor die regio. Tegelijkertijd zijn het transnationale migranten die juist die steden als onderkomen hebben en daarmee die steden veranderen. Zou het niet meer dan evident zijn om te stellen dat de Europese regio’s veranderen onder invloed van dezelfde transnationale migranten?
We hebben de grote rol van de steden op regio’s nooit helemaal erkent. De steden zijn en waren de broedplaats van alle grote veranderingen. Wat in een stad gebeurt, heeft hele regio’s veranderd. Heeft zelfs de grenzen van regio’s doen verschuiven. De ene stad werd groter, en daarmee de omliggende regio belangrijker, waardoor een andere stad omliggend gebied af moest staan aan de groeiende regio. Op die manier zijn de definities van Europese regio’s in de loop van de geschiedenis meermaals hervormd.

Op dit moment wordt algemeen aangenomen dat regionalisering plaatsvindt binnen de regio’s zoals wij die al decennia lang kennen. Zonder in die aanname de significante rol van transnationale migranten te betrekken. Naar mijn mening wordt het tijd om te concluderen dat transnationale migranten niet alleen de grote steden sterk beïnvloed hebben maar daarmee ook de hele opdeling van Europa in de regio’s zoals wij die denken te kennen hebben herdefinieert en daarmee de rol van een stad superieur te hebben gemaakt aan die van een regio.

Nederland is één van de vele natie-staten die de wereld rijk is. Dat wil zoveel zeggen als dat wij een volk zijn, levende binnen de grenzen van ons land. Dus iet zoals de Joden, een volk (natie) zonder land (staat), maar juist een volk met een eigen land. Maar als je daar over nadenkt is het idee van een natie-staat op vele punten onlogisch en misschien zelfs niet meer van deze tijd. En toch zijn wij Nederlanders maar wat graag trots op ons landje. Hoe kan dat toch? Vier zaken die ervoor zorgen dat wij onszelf vrolijk Nederlanders blijven voelen.

Het verhaal van de natie.

Via formele kanalen zoals onderwijs en media, alsmede via informele vertellingen zoals mythes en legendes wordt een geschiedenis van de natie verteld. Deze geschiedenis heeft meer dan eens een dimensie van politieke retoriek. In Nederland kom je die bijvoorbeeld tegen in het altijd terugkerende idee van ons poldermodel. Wij Nederlands hebben altijd al overlegd, compromissen gesloten en zijn daar goed in. Daarbij ligt in die nationale historie een reeks aan instituten verweven. Denk bij Nederland bijvoorbeeld aan onze publieke omroepen, stammende uit de periode van verzuiling.

Nederland in symbolen.

Symbolen spelen een belangrijke rol in het proces van ‘national imagining’. Vlaggen, een volkslied en een nationaal voetbalelftal zorgen voor een gevoel van verbintenis. In Nederland wordt het verhaal van onze natie bezongen in ons volkslied en de kleuren rood-wit-blauw(-oranje) zijn een nationaal symbool. Iedereen staat te juichen als Nederland weer eens van de Duitsers weet te winnen met een potje voetbal en als de tekst voor ‘onze’ songfestival inzending slechts ‘shalalie’ is dan heeft de hele natie daarover een mening. Want dat lied is opeens een symbool voor onze natie.

Nederland als landschap.

Elk land heeft zijn eigen typerende landschaps- en stadsgezichten. Ookal blijkt de werkelijkheid vaak wat genuanceerder en gecompliceerder, de natie-staten zijn maar wat graag trots op het voor hen zo typerend gezicht. Nederland bestaat al lang niet meer uit één grote polder. Toch ontsnapt bij menig Nederland een zucht van herkenning bij het zien van die ‘zo typisch Nederlandse’ polders. Dat onze molens voor een groot deel vervangen zijn door machines doet niets af aan de Nederlandse identiteit die zo fier in molenwieken door de lucht klieft. En een typisch Nederlands stadsgezicht? Vraag het Jan Modaal en hij zal je antwoorden: “Dat zijn de oude pakhuizen, de smalle straten en ingenieus aangelegde grachten die de steden een historie laat ademen”.

Nederland als ‘niet die ander’.

Een natie-staat doet maar wat graag aan het benoemen van ‘de anderen’. De anderen die soms een bedreiging zijn, soms juist een manier om te bepalen wat je vooral niet bent. Wij Nederlanders kennen allemaal wel een paar goede Belgen moppen, Belgen vinden we dom. De kans om in de kroeg nog een grap over een Duitser te horen is ook vrij groot, Duitsers vinden we lomp en onbehouwen. En de Fransen vinden we maar een arrogant en veel te trots volkje. Door het benoemen van wat we dus vooral niet zijn ontstaat al snel het beeld van die ‘nuchtere, eerlijke en enigszins superieure Nederlander’. En als men het ons vraagt dan zijn wij dat natuurlijk allemaal.

Literatuur:
Donald McNeill – New Europe – Imagined Spaces
Delanty & Rumford – History, modernity and the multiple conceptions of Europa
Heffernan – Europe – The historical geography of an idea

Slechts over wat altijd aan mij voorbij leek te gaan,
als zand door mijn vingers gleed.
Dat wat leek te zijn als een utopie.
Onbereikbaar voor mij.

Oneindig veel metaforen zijn eraan besteed.
Oneindig veel woorden ik eraan gewijd.
Aan het verlies, het vergankelijk.
Het gemis.
Ondertussen geïdealiseerd,
gemaakt tot een leugen.

Juist toen ik was vergeten,
hoe het is om niet langer bitter te zijn.
Op het moment dat ik niets meer zag.
Juist toen was daar datgene,
dat wat overblijft.

Uit het niets was daar

De Liefde

Via Loodzwaar.com

Steeds vaker hoor ik het gebruik van Engelse woorden toenemen. Of dat het niveau Nederlands door mensen, in zowel geschreven als gesproken vorm, eenvoudigweg slecht te noemen is. Evolutie van een taal is onvermijdelijk, respectloos omgaan met een taal is dat niet. Als wij afscheid nemen van de Nederlandse taal en deze vervangen door bijvoorbeeld het Engels nemen wij daarmee ook gedeeltelijk afscheid van onszelf. Ditzelfde geld voor een slordig of foutief gebruik van het Nederlands. Uit praktische overwegingen kan het gebruik van een enkele taal noodzakelijk zijn. Bijvoorbeeld in de lucht- of de scheepvaart. Dat voorkomt eenvoudigweg ongelukken. Doordat de taal van de wetenschap Engels is, is het mogelijk om op internationaal niveau kennis uit te wisselen.

Maar als een opleiding psychologie in Nederland in het Engels gegeven zou worden, slaan wij wat mij betreft door. De reden hiervoor is dat de clienten van deze aankomende psychologen Nederlands zijn en daarmee een hoge vaardigheid van de Nederlandse taal noodzakelijk is voor het begrijpen en intrepreteren van de toekomstige client. Ditzelfde geld overigens ook voor managers. Zoveel managers praten niet op dagelijkse basis Engels. Wel Engelse termen gebruiken, maar niet in staat zijn om een fatsoenlijke e-mail te typen. Dit is helaas meer gewoonte dan uitzondering bij het merendeel van de managers in Nederland. Als communicatie een essentieel deel is van de uitvoering van je vak, geef dan de opleiding in de taal waarin dat vak uitgevoerd wordt. En in Nederland is dat vrijwel altijd Nederlands.

Bij bepaalde bevolkingsgroepen constateer ik een verloedering van de Nederlandse taal. Dat zijn dezelfde personen die volgens eigen zeggen niet door anderen begrepen worden. Met een correct en juist gebruik van de Nederlandse taal zou je mijn inziens al een heel eind op weg zijn naar een wederzijds begrip. Als je het behoud van je eigen cultuur belangrijk voor je is en je daarnaast echt een ander individu wilt begrijpen, respecteer en gebruik dan de Nederlandse taal zoals die bedoeld is. Algemeen beschaafd Nederlands dus.

Overal om mij heen hoor ik dat bedrijven klanten en daarmee werk zoeken. Als iedereen werk zoekt is de markt dus kleiner geworden. Wat ook overeen komt met het dalende aantal arbeidsplaatsen. Maar waar is de vraag en de werkgelegenheid dan heengegaan? De overheid groeit, ieder jaar weer. De steeds kleiner wordende bedrijven moet de kosten voor een steeds groter wordende overheid opbrengen. Dat is wat wij nu met zijn allen aan het doen zijn. En jawel, omdat dat niet mogelijk is krijgen we een oplopende overheidsschuld. En onze schuld is de afgelopen jaren niet kleiner geworden. Ik ben ondernemer en geloof mij, als je weet hoeveel ik aan allerlei soorten belasting moet betalen dan zal je schrikken. Ik vraag mijzelf dan ook steeds vaker af voor wie ik nu eigenlijk aan het werk ben.

Is het misschien zo dat we in een negatieve spiraal beland zijn? De overheid moet meer uitgeven om zo de economie op peil te houden en om dat te kunnen bekostigen wordt er steeds meer belasting geïncasseerd. Dat is niet op te brengen door de bedrijven, dus die gaan failliet. En zo wordt het aantal bedrijven kleiner maar de behoefte aan meer belasting stijgt. Maar zou het zo kunnen zijn dat juist een minder uitgevende overheid en daarmee lagere belastingdruk de economie juist op gang helpt? Dan kunnen bedrijven weer winst maken en dat gaan ze dan weer aan andere bedrijven uitgeven. Natuurlijk begrijp ik dat Nederland een verzorgingsstaat is, maar wie zijn we nu eigenlijk met zijn allen aan het verzorgen?

Even iets anders, kan iemand mij trouwens vertellen wat de achterliggende gedachte is hij het feit dat een bank winst moet maken? Een bank faciliteert vraag en aanbod toch alleen. Sommige mensen willen rente ontvangen op hun spaargeld, anderen willen betalen voor de omgekeerde reden. Voilà, het concept bank. Als we dat nu eens zonder winstoogmerk doen? Was dat niet ooit de gedachte van een coörporative boerenbank, of heb ik tijdens de colleges niet zitten opletten? De kosten gaan voor de baat uit maar als je geen kosten van een bank mag maken dan gaat die baat er ook niet komen. En dat is precies waar we nu met zijn allen in zitten. Ondernemen is risico’s nemen, maar de bank neemt nul risico. Hoe kun je dan ondernemen? Ik wil best risico nemen maar mag het van de bank niet. En zo ga ik die baat natuurlijk nooit bereiken.

In het boek ‘De toekomst van werk’ staat een mooi voorstel van Martijn van der Kooij. Maak de overheid een fractie van de grote wat het nu is, een overheid met 25.000 medewerkers om de noodzakelijke dienstverlening te bieden en daarmee klaar. En zijn model klinkt niet eens vreemd. Laat de dienstverlening uitgevoerd worden door dienstverlenende ondernemers. Die werken voor hun geld, ze moeten wel en zijn niet anders gewend. En bij een drastische verlaging van de belastingdruk is de oneindige subsidiepot ook niet meer nodig. Bedrijven krijgen weer financiële mogelijkheden, mensen gaan weer werken weer voor hun geld. En als je niets hebt toe te voegen, sorteert zich dat vanzelf uit. Werk je niet omdat je gewoon lui bent, geen probleem maar dat heeft wel financiële consequenties. En voilà, dan zijn we in een positieve spiraal beland. Ik denk slechts in mogelijkheden.

Lees verder

Was getekend,
Carsten
Casper
Dennis
Kees-Jan

Hierbij mijn gejatte (van Lies, helaas offline) maar wel persoonlijk aangepaste en zeker welgemeende nieuwjaarswensen naar iedereen!

Ik wens je rode zonsondergangen, de geur van stoofpeertjes op het vuur, belastingmeevallers, deodorant dat wèl zweetlucht tegengaat, eigengebakken appeltaart met slagroom, goed gezelschap, onzinnige uitvindingen, aha-momenten, de geur van versgebakken brood, sportieve topprestaties, de volgende 3 uur durende film in de bioskoop, luie zondagen, afschaffing van de wegenbelasting, thrillers van Nici French, onverwachte ontmoetingen met oude bekenden, bbq-feestjes, optimisme, een optreden van Pink Floyd, koude chablis, namiddagen op een terrasje, bruine boterhammen met pitjeskaas, een definitieve remedie tegen “zinloos” geweld, herinvoering van de “oude” spelling, gezellige verjaardagen, inspiratie, warme zelfgebreide sokken als je het koud hebt, doorbraak en hitnotering van The Space Marines, Man in de Overgang, Life to us, de Haarlemse Harmoniekapel, en Funk met Peren, verse koffie met een warm croissantje op zondagmorgen, goede vrienden, winst van welke loterij dan ook, toename van het aantal berggorilla’s, orang oetangs, panda’s en bonobo’s, Guacamole met tortillachips en extra zure room, “heb ik dat” ervaringen, een badkamer met prima akoestiek, fijne vakanties, dat er zomaar onverwacht iets leuks bij je wordt thuisbezorgd, het einde van the Bold and the Beautiful, lange dagen op zee met de wind in de zeilen, warme chocolademelk met slagroom, kaartjes voor welke finale dan ook, appeltjes voor de dorst, succes in je werk, zoute haringen met uitjes en een glaasje korenwijn erbij, ballonvaarten, iemand die je even op je rug krabt als je er zelf net niet bij kan, strandwandelingen bij windkracht 8, Noro Silk garden, vlinders in je buik, een nieuwe CD van Acda en de Munnik, endorfine kicks, avonden met je familie rondom het Monopoly-bord, zachtzoete dropjes, verlaging van de brandstofprijs, uitbreiding van je postzegelverzameling, Tequila sunrises met een heleboel versierseltjes op het glas, nachten dat je langzaam in slaap sukkelt met je boek nog open, diepgaande gesprekken, gratis toegankelijk ADSL, ijspret, een poldermodel, goede gezondheid, een avond luisteren naar Mathilde Santingh, een USB stick, rozengeur, spekpannenkoeken met stroop, avonden bij het kampvuur met gitaar en zang, begrip, waarnemingen van het monster van Loch Ness, de Verschrikkelijke Sneeuwman, the Beast of Bodlin Moor, en UFO’s, geslaagde feesten, dat je bed nog warm is als je er weer instapt als je ‘s nachts naar het toilet bent geweest, versgeperst sinaasappelsap, een violist aan je tafeltje in het restaurant, verslavende computerspelletjes, Italiaanse ijsjes, onbedwingbare binnenpretjes, een draadloze koptelefoon, het geluid van een zomerbuitje op je tent, een alpaca in je achtertuin, avonturenverhalen van Alistair Maclean, welgemeende kussen, de geboorte van een oranjeprinsje, een serenade voor jou alleen, financiële meevallers, uitgebreide Indonesische rijsttafels, een weekeindje Brussel, de uitvinding van een geluidloos vliegtuig, een positieve grondhouding, verse aardbeien van de koude grond, geslaagde grappen, lavendelolie in een warm bad, topavonden in een bruin cafeetje, lieve viendinnen, hervatting van de Guust-Flaterreeks, ontmoetingen met Tina Turner, Boudewijn de Groot, Dr Wayne Dyer, Brad Pitt, de Dalai Lama, Kate Moss, Keith Richards, Erika Terpstra, Sinterklaas, Goofy, Umberto Eco, Mark Smits, Jack Nicholson, Jamie Hyneman en Adam Savage, Robbie Williams, Grote Smurf, Melissa Etheridge, Super Mario, Debbie Stoller, Kees van Kooten, Adèle Bloemendaal, Diane Woei, The Invisible Man, Johan Cruijff, Mr. Bean, Fred Flintstone, Madonna, Thomas Acda, Madame Tussaud, Hansje Brinkers, Huub van der Lubbe, Pippi Langkous, Jan Remijn, Bill Gates, en met mij natuurlijk, Palm van de tap, meer weekeinden dan weken, een buitenhuisje in Italië, kleine poesjes bij de buren, rozige zomeravonden, dat geen enkel concert waar je heen wilt uitverkocht is, kristalheldere sterrenhemels, de vondst van een aids-vaccin, bungyjumps (of de moed om die te maken), wolken met een zilveren randje, koude dompelbaden na de derde ronde sauna, een nieuw album van the new cool collective, lange e-mails, Lord of the Rings deel 4 en 5 in de bioskoop, een goedgekozen zorgverzekering, dagelijks een warm welkom, goeie seks, mooie schilderijen aan je muur, het gevoel dat je hebt als je ‘s avonds na het werk je schoenen eindelijk uit kan doen, gegrillde parelhoentjes, geen autopech, een ideale game bij het bowlen, blikken van verstandhouding, een nieuw album van Haagse Harry, roze champagne, dat je altijd een pen, een schaar, plakband, paperclips, elastiekjes en touwtjes kan vinden als je ze nodig hebt, hutspot met karbonades, tevredenheid, beëindiging van RTL4 en SBS6, dat je dokter niet meer weet wie je bent, aces bij tennis, badminton of squash, veel dagen met zon, het achtste deel van de “tandeloze tijd” trilogie, wind mee als je terug naar huis fietst, spinaziesalade met een dressing van geroosterde pijnboompitjes met olijfolie en Balsamico-azijn, vreedzame winteravonden met de kaarsjes aan, een antracietgrijze Maserati en daarbij natuurlijk opheffing van de snelheidslimiet, echte liefde, Southern Comfort on the rocks, oudejaarsconferences van Lebbis en Janssen, Freek de Jonge, Sanne Wallis de Vries en Youp van ‘t Hek, warme douches, kopjes cappuchino bij de Bijenkorf, romantiek, altijd een parkeerplaats als je die nodig hebt, tijd genoeg om elke dag de krant te lezen, de terugkeer van Gert Jan Theunissen en Steven Rooks, de Beatles, de T Ford , Peter Gabriel, Toppop, Björn Borg, Ziggy Stardust, Led Zeppelin, Twin Peaks, Joop Zoetemelk, Pink Floyd, de Commodore 64, Doe Maar, Yvonne van Gennip, de Clichémannetjes, Toontje Lager, “dolle Dries” van Wijhe, de film van Ome Willem en The Poppies, mooie herinneringen maar nog mooiere vooruitzichten, een aardige tandarts, géén files, ontbijten op bed, complimentjes, schoudermassages, afscheidsoptredens van Frans Bauer, Henny Huisman, Tina Turner (want die komt toch weer terug), Jan Smit, Catherine Keyl, Gerard Joling, Gordon, Jerry Springer, de Teletubbies, Beau van Erven Dorens en Goedele Liekens, gevoelens van saamhorigheid, een concert van het Rotterdams Philharmonisch onder leiding van Valeri Gergiev, pompoenlasagne (recept op aanvraag hier te verkrijgen), onweer als je vanuit je bed naar de bliksem kan kijken, verwennerijtjes, dat je gelijk krijgt, leuke collega’s, déja vu’s, een RSI loze muis, een nieuw album van Paul Simon, voorkomend horeca-personeel en kadootjes met een strik erom toe voor 2010.

Maar nu eerst:

Gelukkig nieuwjaar!

Binnen gekomen gaven we de kaartje af aan de controleur. Het eerste wat er toen door mij heen ging is dat we in het verkeerde gebouw zaten. We waren zojuist een supermarkt binnen gelopen. Misschien is dit normaal voor mensen die met enige regelmaat naar de film gaan maar onze monden vielen open. Stellingen vol eten en drinkwaren en dat voor tientallen meters lang. Links, rechts en met grote ronde verlichtte stellages in het midden was alles uiteen gestald. Hou het beeld van een supermarkt voor je en dat komt het best hiermee overeen. Sfeervol verlicht met TL-balken en voorzien van een teveel aan keuzen. Zakken chips in supermarkt formaat, bakken popcorn tot 4 liter groot, frisdrank in literflessen, Redbull in blikken van een halve liter, M&M’s in zakken van een kilo, ijs per halve liter. Mijn hemel, je hebt bijna een winkelwagentje nodig. En aan het einde van deze supermarkt stonden vier kassa’s naast elkaar. Ik geloof dat ze nog voorzien waren van een transportbandje ook. Wij voelde ons bijna schuldig dat we niets gekocht hadden. Je moest ook verklaren dat je niets gekocht had. De wereld op zijn kop. Ja sorry, wij hebben vanavond gewoon gegeten, mogen we er nu door?

In de bioscoop zelf is er ook een modernisering doorgevoerd. De stoelen zijn een stuk breder geworden maar wellicht is dat meer een noodzakelijk iets dan dat het een andere reden heeft. Vooraan de stoelen zitten gigantische bekerhouders. We keken ernaar en zeiden stilletjes tegen elkaar dat je vroeger toch helemaal niet mocht eten en drinken in de bioscoop. De armleuningen zijn ook twee keer zo breed geworden en dat is wel een verademing. De stilzwijgende strijd van drie uur om de armleuning met je anonieme buurman hoeft dus niet meer gevoerd te worden.

Afijn, na ongeveer 20 minuten genoten te hebben van de uiteenlopende reclames begon de film. Jawel, het is inderdaad absoluut een visueel spektakel en eigenlijk dacht ik dat ik naar ‘The Day After Tomorrow – part 2′ zat te kijken. Dat had zo maar gekund. De visuele effecten zijn erg indrukwekkend en zeker een goed idee om deze in de bios te bekijken. Natuurlijk is het gemaakt door Amerikanen dus redden voor de zoveelste keer zij de wereld van de ondergang en voor het gemak wordt de mensheid in zijn geheel ook gered. Natuurlijk komen de erg voorspellende romantische scènes voorbij, maar goed, daar kun je zeker met een glimlach van genieten. Het doel van de film is vermaak en dat is zeker gelukt.

Na drie uur mag je de zaal weer verlaten. We hebben nooit geweten dat het zo ontzettend veel moeite is om hetgeen wat je mee naar binnen neemt ook weer mee naar buiten te nemen. Waarschijnlijk heeft de bioscoop mini-bulldozers om de zaal weer schoon te krijgen. Buiten gekomen in het winterse weer keken we om ons heen. Direct naast de bioscoop is de Kentucy Fried Chicken gevestigd. Voor als je honger hebt gekregen denk ik dan. Daarnaast zit een shoarma zaak gevolgd door een cafe. En daarnaast zit een fitness centrum. Een leuke combinatie vonden wij.

Nadat we het immense parkeerterrein overgelopen waren kwamen we bij de auto aan. Van verre kon ik het al zien. Dat papiertje onder de ruitenwisser was geen reclame. Als afsluiter van de avond hebben we een parkeerboete gekregen van €60,-. Niet leuk. Kijk, als er een alternatief geweest zou zijn, als we inderdaad het verkeer hadden gehinderd of de voetgangers, dan had ik er enig begrip voor kunnen opbrengen. Maar nee, niets van dit alles. Het feit dat ik gewoon een parkeerkaart gekocht had mocht ook niet baten. Natuurlijk ga ik bezwaar indienen. Al was het alleen al voor het verwerkingsproces. Ja, wij willen graag een avondje uit, maar ik denk dat we nog even moeten wennen aan alle andere dingen waar je dan ook rekening mee moet houden. Maar de film was leuk, ik zou zeggen, genieten ervan en overweg de trein.

Tactical Nuclear Penguin

Het bier bevalt 32% alcohol en kost zo’n £35,- per fles.
Zeker een biertje om een keer te proeven.

Het is jammer genoeg nog niet in Nederland op de markt.

Created by Oatmeal

De schade valt mee dus. Voor degene die mij nog niet volgen:
http://twitter.com/diepstraten

• De taakbalk, pin programma’s aan de balk vast, orden en zie snel wat er open staat
• Sneller, het geheugen gebruik is verberd, zoeken is sneller, USB apparaten zijn beschikbaar voordat je “Plug and Play” kunt zeggen en de computer komt veel sneller uit zijn slaapstand.
• Verbeterde veiligheid en veel minder “weet je het echt heel zeker?” meldingen

Ben je ondertussen Vista gewend, dan zal je weinig moeite hebben om je weg te vinden in Windows 7. XP gebruikers die overstappen zullen iets meer moeten wennen, maar ook voor hun zal het besturingssysteem waarschijnlijk na een tijdje een verademing worden.

Na een paar weken met het nieuwe besturingssysteem te hebben gewerkt kan ik concluderen dat het echt een verbetering is. Mijn “designed for Windows XP” laptop kan zeer goed met Windows 7 overweg. Zelfs Apple schiet in de verdediging, dus op zich heeft Microsoft wel wat goeds gedaan.

Lees de complete Windows 7 review bij Tweakers.net

Dat Twitter voor mij waarde heeft staat vast. Maar aan websites als Hyves begin ik meer en meer te twijfelen. Facebook is voor mij een twijfelgeval; het is een manier om contact te houden met mensen die ik op één van mijn reizen in het buitenland heb ontmoet. Maar om even terug te komen op de titel van dit stukje.
Zowel Hyves als Facebook kennen ‘vriendjes’. Voor veel Hyvers is het hebben van veel vriendjes een statussymbool (ik schoon mijn lijst bewust regelmatig op). Maar is dat wel echt zo? Ik klik vaak vrij ondoordacht op ‘accepteren’ of ‘verwijderen’ na de simpele afweging ‘ken ik iemand in het echt of niet?’. Tot ik laatst in de kroeg (de echte, zo’n ruimte met bier en donker hout) in een zeer boeiend gesprek terecht kwam. Mijn gesprekspartner had van mij een facebook uitnodiging gekregen. Hij stond nogal sceptisch tegenover dergelijke sites. In eerste instantie was ik verwonderd. Tegelijkertijd ook zeer benieuwd naar de gedachten erachter; mijn ervaring met de persoon in kwestie was dat hij over het algemeen geen ondoordachte acties uitvoert.

Het woord vriendschap is voor mij belangrijk. Ik zal iemand snel bestempellen als kennis of goede kennis, maar slechts sporadisch als goede vriend. Toch zijn kennissen in het digitale leven al snel ‘vrienden’. Dat is toch op z’n minst vreemd. Een punt waar ik nimmer eerder over na heb gedacht. Na dit kroegavondje wel. Wat is eigenlijk de waarde van een vriendschap? Is die digitaal daadwerkelijk anders dan in het echte leven en waar ligt het verschil?

Groot was dan ook mijn glimlach toen ik enkele dagen na deze kroegavond een mailtje in mijn inbox trof. ‘Ruud heeft je toegevoegd als vriend’. Ik heb zo’n gevoel dat die ene email meer voeten in de aarde heeft gehad dan een klakkeloze acceptatie van een uitnodiging. En zo voelt die acceptatie ineens als een voorrecht. Ik moet toegeven, dat is toch wel heel erg veel leuker.

Hierbij een dappere poging om mijn irritatieniveau in woorden te vangen. De film wordt onderbroken door vier reclameblokken die elk ongeveer tien minuten duren. Dat geeft in ieder geval wel de mogelijkheid om tussendoor over te schakelen naar TopGear. Zo heb ik dus ruim de helft van het totale TopGear programma gezien wat dan wel weer fantastische televisie is. Naast deze ontzettend uit de hand gelopen reclameblokken wordt je vervolgens van je film afgehouden door nog twee aparte onderbrekingen voor het ‘Hart van Nederland’ waarbij inmiddels zoveel inhoud weggegeven is dat ik mij afvraag wat de inhoud van het ‘Hart van Nederland’ dan nog voor nieuws kan brengen. Ik gok dat ze die inhoud dan opvullen met reclame.

Tijdens het kijken van de film komt iedere 20 minuten met glimmende letters in beeld dat er op dit moment een fántastische nieuwe serie is die al 14 miljoen Amerikanen naar de buis getrokken heeft: Castle. Ja, nou en? Wat de neuk doet deze tekst boven een film die werkelijk niets hiermee te maken heeft. Twitter het dan gewoon, stelletje wereldvreemde omroepmensen. En nu ik toch op dreef ben, ik heb het nieuwe toppunt van irritatie gevonden.

De eerste keer dat ik het zag, geloofde ik niet dat het waar was. Tussen de reclameblokken door kijk je naar de spaarzame stukjes film. Dat zijn van die momenten dat er niets onder, boven of dwars door het beeld gaat. Dan stopt het beeld ineens. Het eerste wat er door je heen gaat is dat de film stuk is, een storing. Maar nee hoor, dat is de bedoeling. Vervolgens wordt de acteur ‘uitgezaagd’ in het beeld waarna deze ‘voorover’ valt. Wat is dat nu weer? Dat blijkt dus de nieuwste reclame te zijn voor het komende TV programma ‘Hole in the wall’. Ik weet dat ik wel eens gek ben, maar ik ben toch niet debiel (vrij naar Youp van ’t Hek).

Mijn grote godheid, zijn ze nu helemaal van de pot gedonderd. TV-makers zetten zichzelf graag in het spotlicht, maar dit overtreft werkelijk alles. En nee, niet één maar liefst drie keer mag ik dit huzarenstukje ervaren. Na de tweede keer ben ik volgas naar de keuken gerend om een flink glas ijskoude wodka in te schenken. Hier kun je toch niet nuchter naar kijken. Stelletje omhooggevallen aardappels. Wat nou film op TV, het is niets meer dan een excuus om reclame over je uit te kunnen braken.

Over die reclame nog even dit. Gisteren heb ik het toch 324 keer voorbij zien komen. Ik dacht dat na acht herhalingen een reclame blijft hangen. Althans dat heb ik ooit eens tijdens een marketingcollege geleerd. Maar nee hoor, hier nemen ze het zekere voor het onzekere. Ik heb het over de nieuwe televisie van Philips. In plaats van betere TV’s maken, richt Philips zich op het maken van dingen die je niet nodig hebt. Vroeger gingen TV’s 15 jaar mee, maar dat schijnt tegenwoordig niet meer mogelijk te zijn. Moesten we eerst van 3:4 naar breedbeeld overstappen om vervolgens een flatscreen tegen je muur aan te moeten gooien. En voordat deze hing moesten we vervolgens overstappen naar een ambi-licht model. De schroeven waren nog warm. Alsof het nog niet genoeg is, is er weer wat nieuws bedacht. De 21:9 TV. De bioscoop ervaring bij je thuis. Nee, dáár zit ik op te wachten. Dan kan ik de reclame echt groot en breed zien. Als ik naar de bioscoop wil dan ga ik wel naar de bioscoop.

En dan heeft SBS6 nog het lef ook om na het beëindigen van de film een aankondiging voor de film van volgende week te doen. Volgende week is het de TV première van Spiderman 3. En al die televisie-genieën zich maar afvragen waarom iedereen films download en de kijkcijfers achteruit rennen. Om het even heel simpel te zeggen: om gewoon ongestoord film te kunnen kijken in plaats van die doorgeslagen commerciële bende te moeten ervaren. Mijn hemel, wat heb ik het TV kijken niet gemist zeg.

Dan ineens klaart de lucht,
Strakblauwe lucht schijnt mij toe
En net als ik denk te kunnen genieten
Grijpt de fagot dramatisch in
Weg zon, vergane vrolijkheid

Dit is wat ik ben, zoals ik wil zijn.
Dit orkest is mij.
De man voorin beseft het niet
Toch is hij een klein stukje van mij
Zijn cello is de voorbode
Ze kondigt het aan:
Mijn dood komt eraan

Nadat we de maat van de nieuwe wereldburger gegokt hadden, is onze keuze op een leuk babypakje gevallen. Nou ja babypakje, het had meer weg van een vouwpakket. Misschien moet ik dat even toelichten voor de mensen die nog niet regelmatig met klein geweld in aanraking gekomen zijn. Een baby schijnt enorm flexibel te zijn, tot het moment dat je de kleine wil gaan aankleden. Dan is het over met de flexibiliteit. Het aantrekken van een eenvoudig shirtje of broek wordt vervolgens een ware worsteling. En natuurlijk bestaan daar oplossingen voor. Deze laat zich het best omschrijven als kleding in de vorm van een vouwpakket. Op het eerste gezicht lijkt het een leuk broekpakje maar als je beter kijkt, zitten de drukknopjes op een wel heel bijzondere plek. Uit- en aankleden gaat dan ook op een totaal andere manier dan je gewend bent. Met grote verbazing hebben wij gekeken naar het stuk kleding dat zeer waarschijnlijk ontworpen is door een professionele origami-expert die tevens hogere wiskunde gestudeerd heeft. Het nadeel is dat jij ook hogere wiskunde gestudeerd moet hebben om erachter te komen hoe je het babypakje om je kind heen moet vouwen. Uit- en aankleden maar dan modern dus.

Nadat we de kleding-unit afgerekend hadden, ook in de aanbieding is kinderkleding trouwens onbetaalbaar maar dat is een ander verhaal, zijn we een dag later op kraamvisite geweest. Daar hebben we de uitleg gekregen waarom dit soort kleding zó vérschrikkelijk hándig is. Wij hebben instemmend geknikt en net gedaan of we het allemaal begrepen. Nadat de beschuit met muisjes verorbert was hebben we de trotse ouders intens gelukkig achtergelaten. Tijdens het lopen naar de auto keken we elkaar aan en vrijwel tegelijk spraken we uit: ‘Hele Andere Wereld…”

Samuel Barber’s ‘Adagio for strings’ doet het natuurlijk altijd goed om een droevige mineur te zetten. Maar in dit geval nog terecht ook.

Hoe laat de chaos van Hollywood treffender zien door rust te creëren?

Hoe maak je iets kleins als mieren en ijs enorm groot? ZO!

En om af te sluiten: dit is onze wereld.

Moraal van dit verhaal:
Neem nooit zomaar iets klakkeloos over, lang niet voor alles is een goede reden.

Leiden tot 1 titel:

doctorandus

Ik heb het gehaald en ben er fucking trots op!

Was getekend,

drs. Kees-Jan Diepstraten

De site haalt resultaten uit diverse bekende nieuwsbronnen (waaronder eBay, Flickr, Wikipedia, Twitter, Amazon, YouTube, Yahoo!, en MSN search) en maakt die op slimme wijze visueel middels foto en video.

Probeer Spezify.

Toen ik een kleine jongen was, laten we zeggen een jaar of twaalf, reed ik samen met mijn papa, mama, broertje en zusje terug van mijn oma. Het was donker en voor een kleine jongen al laat. Ik lag met mijn hoofd tegen de rand van het achterportiee. Mijn oor vlakbij een speaker terwijl ik nog net naar buiten kon kijken. Ik zag de ikea Utrecht voorbij glijden. Iemand zong.

‘Iemand nuriet,
Iemand praat.
Iemand slaapt en wordt weer wakker.
Zegt iets tegen mij
Ik schrik op
Uit mijn gedachten:

Dat niets zo mooi en eenzaam is
Als rijden door de nacht.
Dat niets zo mooi en vredig is
Terwijl jij op me wacht’

Toen ik dat als klein kind hoorde, in een roes van slaap wist ik gewoon wat er bedoeld was. Ik voelde het.
Nu zit ik op de bank. De kleine jongen is groot geworden. Niet langer op de achterbank maar met het stuur in mijn handen luisterde ik hetzelfde nummer. Mijn broertje lag op de passagiersstoel te slapen. Met 100 kachelde ik over de rechterbaan van de A15. En ik wist dat dit het moment was.
Het moment wat ik altijd had begrepen. Dat moment,
kwam vanavond.
Eindelijk.

Vandaag heb ik, nadat Kees-Jan mij nieuwsgierig maakte, eens wat studies erop nageslagen. Conclusie: het kip en het ei verhaal is opgelost. Tegelijkertijd, als je de meest sluitende oplossing wilt hanteren, dien je een aantal aannames te doen. Deze zijn de volgende:

- Evolutietheorie bestaat. Niet (een) God is de of de grootste speler in dit verhaal.

- evolutie vindt plaats op genetisch niveau

- genen passen zich niet meer significant aan na de geboorte

Indien deze aannamens gedaan worden durf ik het volgende te stellen:

Het ei bestond eerst. Let wel, het ei, niet het kippenei. Het ei bestond, en wat zich daarin bevond evolueerde in een wezen dat later het allereerste kippenei ter wereld zou brengen.

Dat u het even weet.