Soms zijn er van die initiatieven die niks doen aan de wereldvrede, geen hongerige kinderen in Afrika voeden en niet stil staan bij klimaatveranderingen. Initiatieven die een direct resultaat hebben, tranen in mijn ogen veroorzaken, en dankzij de moed van een paar heel wat mensen gelukkig maken. De Stichting Ambulance Wens is zo’n initiatief.
Kees Veldboer is ambulanebroeder. Hij ziet elke dag leed, dood en leven voorbij trekken. Maar na werktijd laat hij iemand die de dood aan de deur hoort kloppen nog een laatste keer echt genieten van het leven.
‘Hij reed de man na een behandeling in het ziekenhuis naar huis. “We hadden nog wat tijd over en stopten aan de waterkant bij Vlaardingen”, verteld Veldboer. “Die meneer genoot van de schepen die langskwamen. Hij had nog zo graag een dagje door de haven van Rotterdam willen gaan, maar dat ging niet meer. De Kerst zou hij niet halen. Dat heeft me aan het denken gezet. Ik ben gaan bellen en uiteindelijk kreeg deze meneer geheel gratis een rondvaart van twee uur door de havens van Rotterdam.”
Als ik dit lees krijg ik een gevoel van niettigheid over mij heen. Die man is zo geweldig, die doet wat heel veel mensen wel zouden willen doen. Die trekt de stoutte schoenen aan en regelt het gewoon. Dat vind ik schitterend. Zeker als je het hele artikel leest, moet iedereen toegeven dat dit gewoon mooi is. Geen wereldverbeteraar, hij veranderd niets aan het leven, maar laat gewoon een paar mensen nog even, heel even, genieten. Om daarna te kunnen sterven.
Het hele artikel vind je hier. Geen zin in een brok in je keel door een verschrikkelijk goed geschreven stuk? De website vind je hier.
Ow en ik roep het niet vaak, mede omdat ik zelf vrijwel niets kan missen, maar mocht je nog eens een keer een donatie willen doen, dan lijkt dit meer dan geschikt. Het zou voor mij een wens zijn om iemand, al is het maar 1 iemand, overtuigd te hebben om een donatie te doen. Wie durft? Gegevens vind je hier.
Een tijdje geleden had ik er al een opmerking over gemaakt, de retroman is weer terug. Een man mag weer man zijn. Dus niet meer de hard-van-buiten-zacht-van-binnen variant, nee gewoon weer de mannelijke man. De held, de gentleman, Brad Pitt in Mr. en Mrs. Smith, Daniel Craig als James Bond, Russell Crow in Gladiator, Nicolas Cage in ‘gone in 60 seconds’. Mannelijk, houd van alles waar stroom en benzine doorheen gaat, mag hard, bot en eigenwijs zijn, maar wel met klasse, passie, stijl en testosteron.
Door alle emancipatie en feminisme zijn de mannen collectief ‘zacht’ geworden. Nu dachten de vrouwen dat dat was wat ze wilde maar wat blijkt, (be aware of what you wish for) het is knap saai geworden zo voor de TV. De meeste mannen zijn nu verworden tot de teddyberen waar de vrouwen van droomden en de ECHTE mannen zijn er bijna niet meer. Eerst praten en anders op de bank slapen, daar krijg je geen mind-blowing horizontale actie van. Beste dames, daar krijg je onvoorstelbare saaiheid en sleur van.
Schrijver Tijn van Ewijk heeft er een boek overgeschreven. De (politiek correcte) uitgever vond het een beetje te hard overkomen (da’s ook de bedoeling vriend!) en wilde het zo niet uitgeven. Leve het internet. Nadat de schrijver de website remancipeer.nl geopend had bezweek deze onder de druk van de vele bezoekers. Dat is dan weer niet zo mannelijk. De telegraaf schrijft er als eerste over. Niet dat dat zo stoer is, maar het is wel direct landelijk bekend.
Mannen, verover de controle weer terug. Dat geeft je de mannelijkheid waarmee je weer echt een vrouw kunt veroveren. Gewoon omdat het zo hoort. Dus niet het bed in praten, nee, het bed in veroveren. Met trekken en duwen, met complimenten en afwijzingen, niet begrijpen maar intrigeren, door onnavolgbaar mannelijk en gewoon weer trots op jezelf te zijn. Wordt weer een echte man! GRRAAAUUWWW!!
Sommige mensen roepen wel eens dat ze te laat geboren zijn. Toen ik voor het eerst de muziek van Pink Floyd hoorde heb ik mij hierbij aangesloten. Veel van deze oude muziek knalt regelmatig uit mijn speakers, maar met uitzondering van Pink Floyd en Genesis niet meer dan de hits. Tot er opeens iemand je leven binnen loopt die je verteld dat je gek bent. Iemand van mijn leeftijd, een gewone schooljongen, zonder losgeslagen paardenstaart of 70′s fashion. Hij begon over Led Zeppelin en The Doors. Zegd me ergens wel iets. Dat had ik niet moeten zeggen. Inmiddels heb ik de film van/over The Doors bijna uitgekeken (die Hippy’s waren zo gek nog niet) en Led Zeppelin’s album ‘IV’ grijs gedraaid. Dit is muziek, kunst. Of beter gezegd: een kunde.
Ja we zijn te laat geboren. Ik ben jaloers op onze papa en mamma’s. We hebben mooie muziek, maar de muziek van toen gaat niet geevenaard worden. Even dat u het weet…
Mijn gevoel is belangrijk voor mij. Ik ben een echt gevoelsmens. Alleen gevoel uitdrukken in woorden is vaak erg lastig. Ik heb een aantal favoriete woordjes, en 1 daarvan is weemoedig. Veel mensen kijken vreemd op hoe ik beschrijf dat ik met een weemoedig geval uren lang in een trein kan zitten, naar buiten kijken terwijl de wereld aan mij voorbij trekt. De bomen, het gras, de koeien en de akkers. Het is allemaal een bewijs van onze aanwezigheid en het heeft een onovertroffen schoonheid. Zelfs in een vervallen fabrieksgebouw zie ik het mooie van ‘wij, de mens’. Om voor eens en altijd dat gevoel te verduidelijken, en het misverstand uit de wereld te helpen dat weemoedig per definitie depresief is, geef ik u het volgende citaat. Een van de mooiste citaten die ik tegen ben gekomen.
‘Melancholie in de betekenis van weemoed. En weemoed is ook een prettig gevoel, niet te vergelijken met het gevoel van uitzichtloosheid en zinloosheid dat de depressieve patiënt heeft. Integendeel, de weenmoed is bij uitstek het gevoel waarin de zin van het leven niet betwijfeld wordt, maar juist ervaren. Als je op het strand ij zonsondergang een weemoedig gevoel krijgt door al die kortstondigheid, ervaar je toch iets als: dit is de essentie van het bestaan.’
Psychiater Van den Hoofdakker in een interview in de Volkskrant
Quote
Er komt een moment dat je beseft: Het leed is geleden
