Nederland staat bekend om zijn mooie wolken luchten. Vele beroemde landschapschilders hebben onze wolken op doek gezet. Maar er is meer, op de volgende website een verzameling van de raarste wolken die je ooit zult zien.
Vanaf gisteren ligt Windows 7 in de winkels, het nieuwe besturingssysteem van Microsoft. De voorganger Windows Vista heeft een, misschien onterecht, slecht imago. Windows 7 is een gepolijste en verbeterde versie van Vista. Met een hoop slimmigheidjes die je Vista snel moet laten vergeten. Een aantal verbeteringen:
Ben je ondertussen Vista gewend, dan zal je weinig moeite hebben om je weg te vinden in Windows 7. XP gebruikers die overstappen zullen iets meer moeten wennen, maar ook voor hun zal het besturingssysteem waarschijnlijk na een tijdje een verademing worden.
Na een paar weken met het nieuwe besturingssysteem te hebben gewerkt kan ik concluderen dat het echt een verbetering is. Mijn “designed for Windows XP” laptop kan zeer goed met Windows 7 overweg. Zelfs Apple schiet in de verdediging, dus op zich heeft Microsoft wel wat goeds gedaan.
We leven in een moderne, snelle, digitale wereld. Ook ik doe daar aan mee. Dankzij mijn iPhone, Twitter, Facebook, LinkdIn en alle andere sites weet ik altijd waar mijn vrienden uithangen, wat ze doen en meemaken. Dat heeft veel voordelen. Zo stond ik gister vast in Oudenbosch; er was iemand voor de trein gesprongen. Eén twitterberichtje verder en er blijken diverse vrienden bereid te zijn hun jas aan te trekken en mij op te halen.
Dat Twitter voor mij waarde heeft staat vast. Maar aan websites als Hyves begin ik meer en meer te twijfelen. Facebook is voor mij een twijfelgeval; het is een manier om contact te houden met mensen die ik op één van mijn reizen in het buitenland heb ontmoet. Maar om even terug te komen op de titel van dit stukje.
Zowel Hyves als Facebook kennen ‘vriendjes’. Voor veel Hyvers is het hebben van veel vriendjes een statussymbool (ik schoon mijn lijst bewust regelmatig op). Maar is dat wel echt zo? Ik klik vaak vrij ondoordacht op ‘accepteren’ of ‘verwijderen’ na de simpele afweging ‘ken ik iemand in het echt of niet?’. Tot ik laatst in de kroeg (de echte, zo’n ruimte met bier en donker hout) in een zeer boeiend gesprek terecht kwam. Mijn gesprekspartner had van mij een facebook uitnodiging gekregen. Hij stond nogal sceptisch tegenover dergelijke sites. In eerste instantie was ik verwonderd. Tegelijkertijd ook zeer benieuwd naar de gedachten erachter; mijn ervaring met de persoon in kwestie was dat hij over het algemeen geen ondoordachte acties uitvoert.
Het woord vriendschap is voor mij belangrijk. Ik zal iemand snel bestempellen als kennis of goede kennis, maar slechts sporadisch als goede vriend. Toch zijn kennissen in het digitale leven al snel ‘vrienden’. Dat is toch op z’n minst vreemd. Een punt waar ik nimmer eerder over na heb gedacht. Na dit kroegavondje wel. Wat is eigenlijk de waarde van een vriendschap? Is die digitaal daadwerkelijk anders dan in het echte leven en waar ligt het verschil?
Groot was dan ook mijn glimlach toen ik enkele dagen na deze kroegavond een mailtje in mijn inbox trof. ‘Ruud heeft je toegevoegd als vriend’. Ik heb zo’n gevoel dat die ene email meer voeten in de aarde heeft gehad dan een klakkeloze acceptatie van een uitnodiging. En zo voelt die acceptatie ineens als een voorrecht. Ik moet toegeven, dat is toch wel heel erg veel leuker.
Gisteravond hebben we een film op SBS6 gekeken. Misschien voor de meeste mensen niet zo heel bijzonder maar voor iemand die al jaren geen TV meer kijkt, heb ik dit toch als schokkend ervaren. De film die we gezien hebben is “The Italian Job”. Tja wat kan ik zeggen, Charlize Theron en mini’s. Nou, hou mij dan maar eens tegen! Afijn, nadat we ons op de bank hadden genesteld, begon de film. Helemaal gezellig, mijn studie is afgerond en mijn voornemen is om ontspannende dingen te doen is in volle gang.
Hierbij een dappere poging om mijn irritatieniveau in woorden te vangen. De film wordt onderbroken door vier reclameblokken die elk ongeveer tien minuten duren. Dat geeft in ieder geval wel de mogelijkheid om tussendoor over te schakelen naar TopGear. Zo heb ik dus ruim de helft van het totale TopGear programma gezien wat dan wel weer fantastische televisie is. Naast deze ontzettend uit de hand gelopen reclameblokken wordt je vervolgens van je film afgehouden door nog twee aparte onderbrekingen voor het ‘Hart van Nederland’ waarbij inmiddels zoveel inhoud weggegeven is dat ik mij afvraag wat de inhoud van het ‘Hart van Nederland’ dan nog voor nieuws kan brengen. Ik gok dat ze die inhoud dan opvullen met reclame.
Read the rest of this entry »
De kerk is gevuld met geluid
De vijfde symfonie van tchaikovsky
Rechtsvoor strijkt een man over zijn cello
Achterin speelt een vrouw fluit
De pauken denderen door mijn hart
Terwijl de violen schreeuwen:
Dood, de dood komt eraan
Dan ineens klaart de lucht,
Strakblauwe lucht schijnt mij toe
En net als ik denk te kunnen genieten
Grijpt de fagot dramatisch in
Weg zon, vergane vrolijkheid
Dit is wat ik ben, zoals ik wil zijn.
Dit orkest is mij.
De man voorin beseft het niet
Toch is hij een klein stukje van mij
Zijn cello is de voorbode
Ze kondigt het aan:
Mijn dood komt eraan
Kennissen van ons zijn kortgeleden ouders geworden en ineens draait de hele wereld om deze jonge spruit. Zoals het de Nederlandse traditie betaamd ga je op kraamvisite en neem je een cadeautje voor de kleine wolk mee. Een stuk kleding is altijd welkom. De kleine groeit als kool en wisselt nogal eens per dag van kleding. Dit laatste is natuurlijk het gevolg van het onderontwikkelde uitlaatsysteem van het kleine wonder. Tijdens het winkelen liepen we tegen een baby-gear-winkel aan. Een hip ingerichte winkel met slechts enkele kledingrekken en een kleine stellage met rammelaars. Niet echt een overdaad aan keuze voor ons als welwillende consumenten maar waarschijnlijk zit er genoeg marge op de tentoongestelde producten.
Nadat we de maat van de nieuwe wereldburger gegokt hadden, is onze keuze op een leuk babypakje gevallen. Nou ja babypakje, het had meer weg van een vouwpakket. Misschien moet ik dat even toelichten voor de mensen die nog niet regelmatig met klein geweld in aanraking gekomen zijn. Een baby schijnt enorm flexibel te zijn, tot het moment dat je de kleine wil gaan aankleden. Dan is het over met de flexibiliteit. Het aantrekken van een eenvoudig shirtje of broek wordt vervolgens een ware worsteling. En natuurlijk bestaan daar oplossingen voor. Deze laat zich het best omschrijven als kleding in de vorm van een vouwpakket. Op het eerste gezicht lijkt het een leuk broekpakje maar als je beter kijkt, zitten de drukknopjes op een wel heel bijzondere plek. Uit- en aankleden gaat dan ook op een totaal andere manier dan je gewend bent. Met grote verbazing hebben wij gekeken naar het stuk kleding dat zeer waarschijnlijk ontworpen is door een professionele origami-expert die tevens hogere wiskunde gestudeerd heeft. Het nadeel is dat jij ook hogere wiskunde gestudeerd moet hebben om erachter te komen hoe je het babypakje om je kind heen moet vouwen. Uit- en aankleden maar dan modern dus.
Nadat we de kleding-unit afgerekend hadden, ook in de aanbieding is kinderkleding trouwens onbetaalbaar maar dat is een ander verhaal, zijn we een dag later op kraamvisite geweest. Daar hebben we de uitleg gekregen waarom dit soort kleding zó vérschrikkelijk hándig is. Wij hebben instemmend geknikt en net gedaan of we het allemaal begrepen. Nadat de beschuit met muisjes verorbert was hebben we de trotse ouders intens gelukkig achtergelaten. Tijdens het lopen naar de auto keken we elkaar aan en vrijwel tegelijk spraken we uit: ‘Hele Andere Wereld…”