De drukkerij wereld is aan het imploderen. Drukwerk is niet meer in dezelfde mate nodig als het ooit geweest is. Zakelijke kantoorruimte (1)? Ik zou er mijn geld niet op inzetten. Zakelijke flexruimte dan weer wel (2)(3). Het einde van de winkels wordt voorspeld (4). Aan de andere kant schiet de ene na de andere webshop de grond uit (5). Klassieke IT met een server in ieder bedrijf wordt rap vervangen door cloud oplossingen (6). En dit gaat sneller dan de meeste mensen durven te beseffen.

De tv is bezig een stille dood te sterven (7). Nu was er al een paar jaar niet echt iets op tv dus wellicht hebben ze hun eigen ondergang versneld. Mensen kijken op uitzending gemist, youtube of andere alternatieven. De tv houdt op te bestaan. En met de tv alle andere bedrijven die aan deze branche gelinieerd zijn. Banken hebben hun discutabele hoogtepunt gehad (8). Er verschijnen nu in rap tempo alternatieven zoals kickstarter.com (9) voor financieren maar ook verschillende andere initiatieven die vraag en aanbod van geld bij elkaar brengen (10).

Accountants beginnen nu te beseffen dat het aan het gebeuren is (11). Een belasting aangifte hoeft niet meer gemaakt te worden, dat heeft de belastingdienst al voor de ondernemer gedaan. Even een fiscalist voor de controle en door. De boekhouding wordt helemaal geautomatiseerd inclusief management dashboard dus dat regelt zichzelf (12).

De overheid zal gaat krimpen tot een niveau waarbij het wel efficiënt en effectief functioneert. En voor de bedrijven die baat hadden bij een gebrekkig functionerende overheid verdampt hiermee het bestaansrecht. De huizenmarkt zit op slot (13). Dat zou wel eens kunnen komen omdat de belanghebbenden van de huizenmarkt zelf zich net even te lang te rijk gerekend hebben.

Langzaam wordt ook duidelijk dat onze pensioen regeling een grote farce (14) blijkt te zijn en deze dreun gaat eenieder zich in volle heftigheid ervaren. Goede winkellokaties worden nog steeds duurder, de overige lokaties zijn niets meer waard (15). Ben je een top vakman, dan vraagt iedereen om je. Ben je gemiddeld dan houd het voor je op. Heb je een fantastische app waarbij het 100% klopt, dan ben je binnen (16). Al de overige vallen af. Alleen de beste,  mooiste, snelste en vooral meest waardevolle gaan overleven. De gemakzuchtigen, halfbakken en onechten houden op te bestaan. Het is goed of niet. We hebben er met zijn allen de tussenweg uitgehaald.

Onze wereld en maatschappij wordt gereset en wel met alles tegelijk. Het is nu echt losgebarsten. Geen idee op welke manier er we beter van gaan worden. De wereld is niet slechter geworden, de wereld wordt in een extreem rap tempo gedarwiniseerd (17). Nadat deze massale trendbreuk over ons heen gekomen is, rest aan eenieder de schone taak om opnieuw positie te kiezen.

Vervolgens ging ik op zoek naar een soort van flow-chart waarin de stappen verteld worden hoe dit aanvraagproces in zijn werk gaat. Hoe naief van mij. Stel je voor dat je in 10 min zo’n kaart kunt regelen. Dat zou toch zonde zijn van al die belastingcenten die in deze website gepompt zijn.  Een ferme klik op de link ‘aanvragen’ vult de ruimte. Zoals ik helaas inmiddels gewend ben willen ze altijd meer van mij weten dan ik mij ooit had kunnen voorstellen, maar goed, alles voor het mileu nietwaar.

Op de helft van de aanvraagprocedure stopt het. Want wat blijkt, je kunt niet verder totdat je de kaart ontvangen hebt. Je moet namelijk de code van de kaart invullen die je toegestuurd krijgt. Hallo! Jullie sturen zelf die kaart naar mijn adres toe. Dan weet je toch wel welke code je erop gaat geplempen? Dankzij mijn jarenlange zen-training lukt het mij om rustig te blijven. Enkele dagen later komt de kaart binnen en met een jeugdig enthousiasme ga ik verder met de digitale aanvraag procedure en korte tijd later is het dan zover. De kaart doet het.

Mis, hij doet het helemaal nog niet, hij moet gevuld worden. Gevuld? Ik heb toch net mijn bankrekening aan dat ding gekoppeld, wat is dit nu? Met een kleine zucht zet ik er 20,- op. Nou nu dan, klaar. Weer mis. De volgende stap is dat je de kaart moet activeren. Heel handig hebben ze een kaart op de website staan waar de dichtstbijzijnde activatie automaat staat. Dus ik heb een kaart, er staat €20 op, maar ik kan dit tegoed nog niet gebruiken omdat het nog niet ‘geactiveerd’ is. Inmiddels begint er oncontroleerbare stoom uit mijn oren te komen.

Dus, ik naar de Albert Heijn om mijn glimmende nieuwe kaart in de automaat te frotten. Ja, dit is mijn kaart. Ja, ik ben het ermee eens. Ja, ik weet het zeker. Kom maar door met die bestelling! Gedoe allemaal. En moe maar voldaan keer ik terug naar huis. Nu dan klaar. En weer mis.

Geen van ons had echt een voorkeur waar we heen zouden gaan. Verschillende tenten passerde ons maar niet een plek kon de intresse van ons allen krijgen. Todat we bij de pianobar aankwamen, toen waren we allemaal even stil. Dit was de place to be, hier moesten we zijn. Dat hoefde je niet te weten, dat voelde je gewoon. We gingen naar binnen en de portiers keken ons streng aan terwijl we door de grote deur naar binnen gingen.

Dit was zo’n tent waar de de mannen van de jongens onderscheiden werden. Onze jassen verdwenen bij de garderobe en met zijn vieren betraden we de ruimte. In het midden stond een grote bar die de hele ruimte domineerde. We bestelden vier bier en keken om ons heen. De sfeer zat er goed in en iedereen was in een uitgaansstemming.

In de linkerhoek van de zaak stond een grote zwarte vleugel op een klein podium. Aan de toetsen zat een man van rond de dertig met kort zwart haar en een overhemd met opgestroopte mouwen. Hij speelde live de verzoeknummers van de bezoekers en met zijn enthousiasme bracht hij in mijn eentje de hele zaak aan het swingen. Deze man was duidelijk in zijn element. Met veel plezier luisterden we het ene nummer na het andere nummer.

Nadat het laatste verzoeknummer afgelopen was bleef het even stil. Hij pakte zijn zojuist geserveerde biertje van de tafel naast hem en ik zag een grijns op zijn gezicht verschijnen. Hij nam een slok en buigde zich daarna iets voorover naar zijn microfoon. ‘And now ladies and gentleman, a special number for the most sexy lady of the night.’ En hij keek daarbij recht in de ogen van veruit meest sexy vrouw die aanwezig was. Ze was gekleed in een zwart jurkje met zwarte hoge hakken en stond aan de andere kant van de zaak. Voldoende decolete om iedere man van slag te kunnen brengen maar niet zoveel dat het haar misstond. Iedereen in de zaak had haar al gezien, al lang. Haar lange blonde haren en haar sensuele lichaam waren door niemand over het hoofd gezien.

De man achter de piano ging verder. ‘I would like to sing a special song for you sexy, but you’ll have to dance on it’ ‘On the piano.’ En met een ondeugende glimlach bleef hij haar strak aankijken. De hele zaak verschoof alsof of we een tenniswedstrijd zaten te kijken naar haar. Het was stil, heel stil. ‘Ok, da’s goed’ zei ze zelfverzekerd en ze begon naar de piano te lopen. A heupwiegend liep ze door de volle zaak zoals mozes door de zee liep.

De pianoman fluisterde het nummer in haar oor waarna ze met haar hoofd een kleine knik gaf. Ze stapte verleidelijk via een opstapje omhoog en stond nu bovenop de piano. De pianoman nam nog een slokje van zijn bier en zette zijn glas weg. Meer aandacht dan dit kon niemand krijgen. Zijn vingers gleden over de toetsen en de eerste tonen vulden de ruimte.

‘You can leave your hat on’ van Joe Cocker was het geworden. En iedereen wist dat het goed was. Het muziek vulde de ruimte en de vrouw begon te dansen. Dit was niet zomaar dansen, nee, deze vrouw was bezig de zaal te hypnotiseren. Ik keek achterom en ook het personeel achter de bar was gestopt met werken. Haar schoenen verlieten haar voeten en ze zakte steeds verder door haar knieen. Haar lichaam kronkelde als een krolse kat en op handen en voeten bewoog ze over de piano. Haar sensuele bewegingen werden nauwlettend door iedereen gevolgd. Ze zat met haar knieen iets uit elkaar en omhooggestoken heupen toen ze over haar schouder naar de pianoman achter haar keek.

Hij had als enige het uitzicht vanuit die hoek op haar en iedereen zag zijn ogen naar de onderkant van haar korte jurkje gaan. Hij had het uitzicht wat iedereen die avond wilde hebben en in een seconde verscheen een grote glimlach op zijn gezicht. Dit was haar kado aan hem. Hij keek weer in haar ogen en toen begreep ook iedereen in de zaal het. Deze sexy vrouw was vanavond erg luchtig gekleed.

Ik keek om mij heen en zag de hoofden licht voorovergebogen met open mond staan. Ik was duidelijk niet de enige die aan de grond genageld stond. Het nummer was afgelopen en met een zwierige beweging kwam ze weer overeind. De pianoman stond op en reikte naar haar hand. Als een echte heer hielp hij haar van de piano af en kuste haar hand. Ze deed haar hakken weer aan en zoende hem op zijn wang. Ze draaide zich langzaam om en liep het kleine podium weer af. En net zoals op de heenweg liep ze door de ontvouwende menigde.

Tot op de dag van vandaag moet ik hieraan denken als ik dat nummer van Joe Cocker hoor. En iedere keer kan ik een glimlach niet onderdrukken, het gaat niet vrouwelijker worden dan dit.

Maar wat als er nu meer mensen zijn die consumeren dan creëren? Dan raakt onze wereld uit balans. Als de hele wereld zou consumeren zoals Amerika dat doet, dan moeten onze natuurlijke bronnen zeven maal zo groot zijn. We kunnen helaas de aarde niet groter maken dan die is dus moeten we het anders oplossen. Een mogelijk antwoord op deze situatie wordt door economen aangegeven met het ‘rondpompen van geld’ in een economie.

Laat ik dit laatste illustreren met een kort verhaal. Een tijdje geleden had ik een gesprek met iemand die het volgende dilemma gehoord had. Als we alle werkelozen het bos zouden insturen. De ene helft van de werkelozen graaft daar een gat en de andere helft van de werkelozen gooit dit gat weer dicht. Hiervoor krijgen ze beiden betaald. Is dit goed of slecht voor de economie? Mooie stelling die de kern van het probleem van onze sociale maatschappij laat zien. Op het eerste gezicht lijkt dit een verbetering voor de economie. Het ontvangen geld gaat natuurlijk uitgegeven worden wat goed voor de economie is. Echter zal op lange termijn er een tekort aan geld ontstaan om deze mensen te blijven betalen. Dit komt namelijk dat het graven van een gat en het dicht gooien ervan geen waarde toevoegt. Het zorgt hooguit voor consumerend gedrag.

De mensen die overmatig consumerend gedrag vertonen herken je gemakkelijk. Iets met obesitas en auto’s of huizen die hun doel ruimschoots voorbij geschoten zijn. Hebben deze mannen en vrouwen werkelijk zoveel te compenseren of denk ik nu te eenvoudig. Mensen die creëren zijn minder eenvoudig te herkennen. Misschien komt dat wel omdat de aandacht in deze maatschappij op consumeren in plaats van creëren ligt. Mensen die creëren kunnen natuurlijk musici of kunstenaars zijn, maar wat denk je van ondernemers? Zij zijn de enige in een economie die economische waarde creëren. De rest verbrand het weer. Natuurlijk met de beste bedoelingen, maar als we de overheid als voorbeeld nemen dan wordt deze door ondernemers gecreërde waarde in de vorm van geld op een wel heel bijzondere manier herverdeeld.

Wat als nu iedereen de wereld een beetje mooier achter zou laten dan ie deze aantrof. Deze prachtige zin komt van Pieter Derks. Het valt in een enkele zin samen onder welke voorwaarde wij er met zijn allen op vooruit gaan. Maar hoe herken je het mooier maken van de wereld? Het kantelpunt is gemak. Als je gemak nastreeft dan consumeer je. Je hoeft zelf niet meer na te denken. Ga maar na. Van alle luxe goederen of diensten die je gekocht hebt, zorgen juist zij ervoor dat je gemakkelijker en minder creatief wordt. Waarom zou je iets uitvinden, creëren dus, als iemand het al gedaan heeft? Toch?

Laten we dat uitgangspunt eens verder doortrekken. Wat als de meerderheid van de mensen niet meer zelf nadenkt en dingen of diensten koopt waardoor zijn of haar leven gemakkelijker wordt. Zijn we dan niet met zijn allen dommer en gemakkelijker aan het worden. Behalve die paar mensen die de slimme dingen of diensten gemaakt hebben, zij hebben namelijk voor andere mensen na moeten denken die dat vervolgens niet meer hoeven te doen. Deze mensen worden wel slimmer en vaak ook rijker. Tegenwoordig hoef je in een auto niet meer na te denken, dat wordt voor je gedaan. En dat gaat zo ver dat je inmiddels niet meer hoeft te leren inparkeren, dat kan automatisch voor je gedaan worden. Je ontwikkelt jezelf daarin dus niet meer. Bij alles waar je gemak ingebracht hebt in je leven, heb je op datzelfde moment je ontwikkeling op dat onderwerp uitgeschakeld. Je consumeert dat onderwerp vanaf dat moment alleen nog maar. En dan leer je dus geen nieuwe dingen meer, je creëert op deze manier niet meer. Hoe meer gemak je in je leven hebt toegevoegd, hoe passiever je wordt.

Een vervelend randverschijnsel van deze ontwikkeling is dat de mensen zichzelf in zijn algemeenheid niet of nauwelijks meer ontwikkelen en dat diezelfde mensen hierdoor minder diepgang krijgen. Alles wordt toch wel aangereikt dus waarom zou je je denken ontwikkelen. Wanneer is bijvoorbeeld de laatste keer dat je een goed gesprek gevoerd hebt op basis van inhoud in plaats van de ander van jouw standpunten proberen te overtuigen? Dus geen loopgraven oorlog met ‘ik heb gelijk en jij niet’, nee een dialoog waarbij je de ander probeert te begrijpen en onderzoekt of zijn beredenering daadwerkelijk klopt. Dat is een discussie voeren. Een discussie is niet steeds harder praten, dat is je gelijk afdwingen zoals een kind.

Als we met zijn allen minder gaan consumeren en meer gaan creëren dan gaan we mijns inziens de goede kant op. Persoonlijk vermoed ik dat het kantelpunt op ‘gemak’ of zoals de Engelsen met het een mooi woord ‘convenience’ zeggen, ligt. Het is hoog tijd dat we collectief weer waarde gaan maken in plaats van waarde te verbranden. Creëren in plaats van consumeren.

De tweede brief is de zogenaamde ‘wollige brief’. Dat is de brief die je na drie keer lezen nog steeds niet begrijpt. Ondanks dat je je uiterste best doet, heb je nog steeds geen idee wat ze nu precies willen zeggen. En ondanks dat ik niet onaardig ben in de Nederlandse taal duurt het best een tijd voordat ik kan zeggen: ‘Oh, dus dat bedoel je!’ Je hebt dus helemaal geen zaak. Ook van deze brief word ik niet zo heel erg zenuwachtig.

Tenslotte heb je nog de derde variant. Dit is een relatief korte brief die geschreven is in duidelijk en helder Nederlands. Tegen het vriendelijke aan. Deze brief is ook voor iemand die geen rechten gestudeerd heeft probleemloos te lezen. De brief begint met de uiteenzetting van de feiten, gevolgd met een opsomming van de betreffende wetsartikelen. Om vervolgens na een volkomen logische beredenering te komen tot een juridisch standpunt. Hier word ik dus bloednerveus van. Dit is de brief die je niet wilt ontvangen. Ik ben altijd zo blij als mijn advocaat zo’n laatste brief stuurt.

Later ging ik op internet nazoeken waar dit evenement eigenlijk gehouden wordt. Zuid Limburg. Met de finish bovenop de Couwberg. Niet leuk. Dit klinkt ineens behoorlijk vermoeiend. Had ik al verteld dat ik niet zo goed kan klimmen? Een lichte zucht ging er door mij heen. Dat had hij wel even mogen vertellen. Waarschijnlijk was het een tactische zet om het mij niet te vertellen. Nu heb ik al ja gezegd.

De afgelopen paar weken ben ik aan het trainen geweest. Hij had mij ingeschreven voor de 125 kilometer rit. Ik had nog nooit meer dan 40 kilometer op 1 dag gefietst dus ik had nog wat te doen. Inmiddels ben ik helemaal op de hoogte van de 100 kilometer fietsbarierre, het begrip hongerklop en welke koolhydraten je wel of niet tijdens het fietsen tot je moet nemen. Geen idee of mijn leven nu verrijkt is met deze bijzondere informatie. Na een aantal trainingsronden in Duitsland, in de randstad heb je niet zoveel bergen, was ik min of meer op stoom. Ook klimmen kun je leren ben ik nu achter. Het enige waar ik niet aan kan wennen is dat na een uur of vier mijn achterwerk met grenzeloze perfectie een houten plank heeft geïmiteerd.

Vandaag was de dag. Vergezeld van 12.000 andere renners heb ik samen met mijn fietsmaat deze tocht der tochten, volgens de kenners, gereden. Het evenement deed mij een beetje aan de Nijmeegse 4daagse denken. Veel deelnemers, goede organisatie en een grote variariteit in deelnemers. Wij waren als een van de weinige op een mountainbike van start gedaan.

Onderweg twee ongelukken gezien. Niet leuk, helaas wel realiteit. Tijdens het fietsen kwamen we ook een vrouw tegen die meefietste op haar boodschappenfiets. En jawel, de zijtassen zaten nog achterop. Dan valt een mountainbike ineens heel erg mee. Ze heeft waarschijnlijk vanochtend gewoon haar dagelijkse fiets gepakt, het startnummer erop geplakt en van start gedaan. Bikkel.

We hebben genoten. Limburg is bijna onnederlands mooi, er zijn geen twee huizen hetzelfde. Geen idee of ze hier een welstandscommissie hebben, maar als ze die in Limburg hebben dan hebben deze een wel hele ruime kijk op architectuur. We hebben ruim vijf uur rondgereden en zijn we tot de conclusie gekomen dat ze in Limburg geen gebrek aan geld hebben.

Het klimmen was afzien, dat kan ik onmogelijk ontkennen. Maar voor de rest ging het eigenlijk makkelijker dan ik had verwacht. Niet om stoer te praten maar soms zit het mee. En vandaag zat het mee. Geen idee of ik volgend jaar weer mee mag rijden, stiekem hoop ik van wel. Amstel Gold Race *check*

Er was eens een zwaantje wat dacht dat hij een mol was. Sterker nog, hij was ervan overtuigd dat hij een mol was. Hij keek naar zichzelf en zag dat hij afschuwelijk wit was. Helemaal niet dat mooie zwart van al die andere mollen, nee hij was lelijk wit. Hij wilde gaan graven zoals alle mollen dat doen. Hoe hij ook probeerde en probeerde, het lukte maar niet om een gat te graven. Hij keek naar zijn vleugels en kon bijna niet geloven hoe misvormt ze waren. En de andere mollen maar graven en graven dat het een lieve lust was. Ten einde raad ging de zwaan maar in een kleine holte van een boom liggen en gooide wat modder over zich heen. Dan was hij tenminste nog een beetje zwart. Tijdenlang lag de arme zwaan daar in dat koude eenzame gat. Dit ging maar door en dit ging maar door en de zwaan werd ongelukkiger en ongelukkiger.

De dag kwam dat hij het niet meer zag zitten. Alles wat hij deed mislukte en hij was zo ontzettend lelijk en misvormd dat hij gewoon walgde van zichzelf. Hij ging doen wat voor hem nog de enige keuze was. Na een tijdje zoeken vond hij een revolver. Hij ging op een rustige plek zitten en zette de revolver tegen zijn kop aan. In de verte kwam er een man aanlopen die schreeuwde: “Niet doen! Je vergist je!” Die man is gek dacht de zwaan en haalde de trekker over.

Bron: Kyrill Goosseff. Ik heb het slechts in woorden gevangen.

Toeliching:
Misschien heeft gevoel nog een extra functie behalve het ervaren van genot en pijn. Het zou ook kunnen zeggen dat je helemaal op de verkeerde weg zit. Dat je bijvoorbeeld denkt dat je een mol bent, terwijl je in werkelijkheid een prachtige zwaan bent. Luister naar je gevoel. Als alles klopt en toch heb je een negatief gevoel, dan kan het best wel eens zijn dat er iets mis is. Volhard niet in hetgeen dat goed lijkt, maar volhard in hetgeen dat goed is. Zou dat niet een extra functie van een negatief gevoel kunnen zijn?

(Aldus de docent Organisatie wetenschappen. Dit was één van de onderwerpen van het tentamen Organisatie Wetenschappen van vandaag. Dat tentamen ging voor mijn gevoel wel goed, maar ja, ik creëer dan ook mijn eigen werkelijkheid )

Toevoeging 30 sept 2010:
Ik heb dit blog eerder gepost op hyves op 1 dec 2007, 13:22. Vanavond heb ik Kyrill hierover gesproken. Hij heeft onderzoek gedaan naar waarheidsbeleving en ‘God-particle’. Met andere woorden, kun je wetenschappelijk aantonen dat God bestaat. Ik heb binnenkort een gesprek met hem.

Vervolgens heb je de scharrelkip die op vaste tijden een rondje in je buitenlucht mag maken. Hetzelfde wat wij mensen met onze gevangen doen dus. En tenslotte heb je dan nog de biologische kip. Die heeft het leven zoals het op de afbeeldingen van de verpakking van de andere twee kipsoorten vermeld staat. Die met de blauwe lucht, die boerderij en de blije kippen. Een kip in vrijheid dus. Een biologische kipfilet smaakt naar kip omdat mevrouw kip aan het rondrennen is geweest en daarbij niet voorzien is van chemicaliën die standaard niet in een kip voorkomen.

Terug naar de prijs. In ons mislukte kapitalisme (leestip: Hans Achterhuis – De utopie van de vrije markt ) wordt er onder andere gewerkt met subsidies en prijsafspraken. Echter komt het voor dat de ik-wil-nog-rijker-worden-dan-ik-al-ben-heren zich verrekenen in de vele miljoenen. Helaas laten ze ons dan achter met een kleinigheid zoals een boterberg of een melkplas. Over melk gesproken, je dacht toch niet dat je echt melk nodig had? Voor de melkdrinkers onder ons, je zit de moedermelk van een dier te drinken. De natuur stopt niet voor niets met de natuurlijke moedermelk voor de mens. Die witte motor is alleen in Nederland overmatig populair. Wel eens een glas melk bij je ontbijt in Frankrijk of Italië proberen te vinden? Inderdaad, dat is er niet. En toen ging er geen lampje branden?

Maar goed, terug naar de kipfilet. Welke kapitalistische of egocentristische krachten zijn er gaande dat de prijs zo ontzettend uit verhouding getrokken is? Een korte Google zoekactie levert een resultaat op dat meer mensen worstelen met deze vraag. Het antwoord is naar alle waarschijnlijkheid dat de biologische kipfilet niet te duur is, maar dat de gangbare kipfilet juist te goedkoop gehouden wordt door een veelheid aan subsidies. Subsidies die worden bekostigd uit onze belastingen. Uiteindelijk betaal je dus hetzelfde voor je kipfilet alleen met een wat grote omweg. En wie waren we hiermee ook alweer aan het helpen? De boeren, de kippen of het economisch evenwicht van onze maatschappij?

Ik vermoed dat het allemaal bewust ondoorzichtig gehouden word. Sommige dingen moet je ook niet willen weten. En voor de mensen die nieuwsgierig geworden zijn wat dan de smaak van biologische kipfilet is, deze is duidelijk anders dan ‘‘gewone’ kipfilet. Geef drie keer zoveel uit en bepaal zelf maar of je het waard vind, ik heb mijn mening inmiddels gevormd. Vanavond staan wraps met kipfilet op het menu. Biologische wel te verstaan. Eet smakelijk allemaal.

Hoe mijn vakantie was. Ach……

Voor degene die het nog niet geraden hadden, ik ben op een cruise met de MS Eurodam naar Scandinavië en Rusland geweest.

Hé denken ze, ik word niet gehoord, laat ik harder gaan schreeuwen. Vergeet niet, dit zijn de mensen die de SPAM mail hebben uitgevonden. Nee, tweedehands puber, er wordt niet naar je geluisterd omdat je geen waarde toevoegt aan deze wereld. Egocentrisme is al een tijdje uit voor het geval je dat nog niet door hebt. In onze nieuwe wereld gaat het om authenticiteit en niet op rangen en standen. Ja, het klopt dat vrijwel niemand het interesseert dat je een titel hebt of dat je miljonair bent, mensen interesseren zich in wat je te zeggen en te geven hebt. Halen is tegenwoordig zo 2009.

Voor veel mensen is de tweede puberteit begonnen met het bijbehorende experimenteren van vallen en opstaan. Wie had ook kunnen vermoeden dat je in hetzelfde leven twee keer door de puberteit heen moest gaan. Persoonlijk kan ik mijn eerste puberteit nog goed voor de geest halen, wat een klote-weekend was dat.

Vanaf de zijlijn volg ik de vorming van het nieuwe kabinet. Ik schrijf bewust het ‘nieuwe kabinet’ in plaats van ‘ons kabinet’ omdat het steeds onduidelijker voor mij wordt. Onze samenleving is gelukkig een rijk gekleurde samenleving. Deze rijke gekleurdheid houdt de nuance erin en dwingt ons de ander te begrijpen. In Amerika heb je bijvoorbeeld de keuze uit twee partijen, de democraten of de republikeinen. En dit uitgangspunt is wat mij betreft te zwart wit om een afspiegeling van een maatschappij te kunnen zijn.

Afijn, Nederland heeft gestemd en het blijkt dat de meerderheid van Nederland samen te vatten is in de PvdA, VVD en PVV. Jawel, Nederland is verdeeld. Dit verzin ik niet, dit is zo. Daarnaast bestaat er een lappendeken aan kleine partijen met een Partij voor de Dieren en de CU als hekkensluiters. Hier is niets mis mee, dit is zoals Nederland nu eenmaal democratisch gevormd is.

Nu komt het vreemde. Je zou dan logischerwijs verwachten dat de partijen in volgorde van grootte in het kabinet zitten totdat de meerderheid van 76 zetels of meer bereikt is. In ons geval de PvdA, VVD en PVV. En natuurlijk zitten die niet op 1 lijn. Het is namelijk een afspiegeling van de Nederlandse samenleving. Het is vervolgens aan de politiek om het volk het goede voorbeeld te geven hoe er met deze verschillen omgegaan wordt. Heren en dames politici, begin de onderhandeling maar, leer elkaar begrijpen en doe de democratische water bij de wijn. Dat is de reden dat zij het vak van politicus gekozen hebben. Zij hebben de benodigde vaardigheid om dit voor elkaar te krijgen.

‘De kiezer heeft het lastig gemaakt’ is wat ik lees. Nee, de kiezer heeft het niet lastig gemaakt, de kiezer heeft zijn en haar mening gegeven. En het blijkt dat dit niet is wat de huidige politieke elite uit zou komen. De kiezer heeft gekozen, dit is toch geen raketwetenschap? Nu worden er baanbrekende toeren uitgehaald om een kabinet van, hou je vast, VVD, PvdA, CDA, D66 en GroenLinks te vormen. Waarom dan ook niet niet gelijk de rest ook in het kabinet erbij zetten. De CU wil vast ook wel meepraten, ze hebben net een paar jaar kunnen oefenen. Mijn hemel, is het begrijpen van het principe van de democratie dan echt zo moeilijk? Heren en dames politici, kom eruit. De meerderheid van stemmen van de Nederlandse kiezers is bekend. Los het op! Ga om de tafel en erken de verschillen als volwassen mensen en geef ons het goede voorbeeld. Tenslotte zou de de regering de afspiegeling van onze maatschappij moeten zijn. Als de politiek er al niet uit komt, wie zou het dan moeten doen?

Een essay is een aan proza grenzend wetenschappelijk betoog is waarin de auteur zijn visie geeft op een verschijnsel en daarbij meer dan eens ongebruikelijke dwarsverbanden legt.

Dat gezegd hebbende volgt hier mijn allereerste essay.

Verschuivende Europese regio’s.

Wat is Europa? Vraag het aan een honderdtal willekeurige individuen en verwacht evenveel verschillende antwoorden. Europa is niet eenduidig te definiëren. Voor de één is Europa een muntstuk, voor de ander is het een gebied waarbinnen hij geen paspoort hoeft te tonen. Voor de één is het een bedreiging van zijn eigen regionale en/of nationale identiteit, voor de ander is het juist een kans om zichzelf meer als inwoner van een regio of land te profileren.

Europa is opzoek naar haar eigen identiteit. De staatshoofden, de inwoners van het ‘oorspronkelijke’ Europa en de inwoners van de nieuwste EU lidstaten.  Daar begint overigens de verwarring al. Kunnen we Europa gelijk stellen aan de Europese Unie of dienen we daar een conceptueel verschil te markeren? Voor het gemak, en louter daarom, stel ik die twee voor nu aan elkaar gelijk.
Terug naar die Europese identiteit. Europa bestaat in de eerste plaats uit landen, regio’s en steden. Ogenschijnlijk is een land superieur aan regio en een regio superieur aan een stad. Althans, zo kon men lang aannemen. Een regio was immers een gebied binnen een, in Europese context, natie-staat. Binnen die landen en regio’s bevinden zich de steden. Een logische volgorde van schaalniveau zou zijn, van groot naar klein: Europa, natie-staat, regio, stad.  Naar mijn mening is dit echter conceptueel onjuist. En wel om het volgende.

Binnen Europa zijn twee processen gaande. Enerzijds veranderd de samenstelling van de steden. Steeds meer internationale migranten domineren het stadsgezicht. Die dingen die ooit zo typerend waren voor een Europese stad worden aangevuld met nieuwe invloeden, afkomstig van deze transnationale migranten. Ondanks dat we de stereotype beelden van de verschillende grote steden maar wat graag in stand houden valt niet te ontkennen dat in werkelijkheid de bevolkingssamenstelling dusdanig is veranderd dat de ingebeelde identiteit van een stad vaak mijlen ver staat van de wezenlijke stad.
Het tweede proces dat zich afspeelt binnen het hedendaagse Europa is dat van regionalisering. Regio’s gaan zich steeds sterker profileren. Europa zelf speelt hier een dubbelrol in. Enerzijds is het versterken van een regionale identiteit voor inwoners een middel om zich af te zetten tegen de steeds groter wordende invloed van Europa. Anderzijds kennen we binnen Europa diverse actoren (bijvoorbeeld structuurfondsen) die juist bewust bijdragen aan het versterken van regio’s, met als gevolg een versterkte regionale identiteit.

Die twee processen, regionalisering en de veranderingen binnen grote steden, lijken in eerste instantie geen verband met elkaar te hebben. Mijns inziens is dat verband er echter wel. Men moet het alleen willen zien

We erkennen binnen Europa slechts zelden dat de veranderende samenstelling van onze steden een invloed heeft op onze stedelijke identiteit. We houden daarmee een mythe in stand. Maar als we instaat zouden zijn om de rol van onze transnationale migranten op onze steden te erkennen dan zouden we mogelijk nog wel een stap verder kunnen gaan. Een stap die het verband tussen deze transnationale migranten en onze definities van regio’s wel eens fundamenteel zou kunnen veranderen.

Vrijwel elke Europese regio heeft één stad (of meerdere steden) die een cruciale rol vervult voor die regio. Tegelijkertijd zijn het transnationale migranten die juist die steden als onderkomen hebben en daarmee die steden veranderen. Zou het niet meer dan evident zijn om te stellen dat de Europese regio’s veranderen onder invloed van dezelfde transnationale migranten?
We hebben de grote rol van de steden op regio’s nooit helemaal erkent. De steden zijn en waren de broedplaats van alle grote veranderingen. Wat in een stad gebeurt, heeft hele regio’s veranderd. Heeft zelfs de grenzen van regio’s doen verschuiven. De ene stad werd groter, en daarmee de omliggende regio belangrijker, waardoor een andere stad omliggend gebied af moest staan aan de groeiende regio. Op die manier zijn de definities van Europese regio’s in de loop van de geschiedenis meermaals hervormd.

Op dit moment wordt algemeen aangenomen dat regionalisering plaatsvindt binnen de regio’s zoals wij die al decennia lang kennen. Zonder in die aanname de significante rol van transnationale migranten te betrekken. Naar mijn mening wordt het tijd om te concluderen dat transnationale migranten niet alleen de grote steden sterk beïnvloed hebben maar daarmee ook de hele opdeling van Europa in de regio’s zoals wij die denken te kennen hebben herdefinieert en daarmee de rol van een stad superieur te hebben gemaakt aan die van een regio.

Nederland is één van de vele natie-staten die de wereld rijk is. Dat wil zoveel zeggen als dat wij een volk zijn, levende binnen de grenzen van ons land. Dus iet zoals de Joden, een volk (natie) zonder land (staat), maar juist een volk met een eigen land. Maar als je daar over nadenkt is het idee van een natie-staat op vele punten onlogisch en misschien zelfs niet meer van deze tijd. En toch zijn wij Nederlanders maar wat graag trots op ons landje. Hoe kan dat toch? Vier zaken die ervoor zorgen dat wij onszelf vrolijk Nederlanders blijven voelen.

Het verhaal van de natie.

Via formele kanalen zoals onderwijs en media, alsmede via informele vertellingen zoals mythes en legendes wordt een geschiedenis van de natie verteld. Deze geschiedenis heeft meer dan eens een dimensie van politieke retoriek. In Nederland kom je die bijvoorbeeld tegen in het altijd terugkerende idee van ons poldermodel. Wij Nederlands hebben altijd al overlegd, compromissen gesloten en zijn daar goed in. Daarbij ligt in die nationale historie een reeks aan instituten verweven. Denk bij Nederland bijvoorbeeld aan onze publieke omroepen, stammende uit de periode van verzuiling.

Nederland in symbolen.

Symbolen spelen een belangrijke rol in het proces van ‘national imagining’. Vlaggen, een volkslied en een nationaal voetbalelftal zorgen voor een gevoel van verbintenis. In Nederland wordt het verhaal van onze natie bezongen in ons volkslied en de kleuren rood-wit-blauw(-oranje) zijn een nationaal symbool. Iedereen staat te juichen als Nederland weer eens van de Duitsers weet te winnen met een potje voetbal en als de tekst voor ‘onze’ songfestival inzending slechts ‘shalalie’ is dan heeft de hele natie daarover een mening. Want dat lied is opeens een symbool voor onze natie.

Nederland als landschap.

Elk land heeft zijn eigen typerende landschaps- en stadsgezichten. Ookal blijkt de werkelijkheid vaak wat genuanceerder en gecompliceerder, de natie-staten zijn maar wat graag trots op het voor hen zo typerend gezicht. Nederland bestaat al lang niet meer uit één grote polder. Toch ontsnapt bij menig Nederland een zucht van herkenning bij het zien van die ‘zo typisch Nederlandse’ polders. Dat onze molens voor een groot deel vervangen zijn door machines doet niets af aan de Nederlandse identiteit die zo fier in molenwieken door de lucht klieft. En een typisch Nederlands stadsgezicht? Vraag het Jan Modaal en hij zal je antwoorden: “Dat zijn de oude pakhuizen, de smalle straten en ingenieus aangelegde grachten die de steden een historie laat ademen”.

Nederland als ‘niet die ander’.

Een natie-staat doet maar wat graag aan het benoemen van ‘de anderen’. De anderen die soms een bedreiging zijn, soms juist een manier om te bepalen wat je vooral niet bent. Wij Nederlanders kennen allemaal wel een paar goede Belgen moppen, Belgen vinden we dom. De kans om in de kroeg nog een grap over een Duitser te horen is ook vrij groot, Duitsers vinden we lomp en onbehouwen. En de Fransen vinden we maar een arrogant en veel te trots volkje. Door het benoemen van wat we dus vooral niet zijn ontstaat al snel het beeld van die ‘nuchtere, eerlijke en enigszins superieure Nederlander’. En als men het ons vraagt dan zijn wij dat natuurlijk allemaal.

Literatuur:
Donald McNeill – New Europe – Imagined Spaces
Delanty & Rumford – History, modernity and the multiple conceptions of Europa
Heffernan – Europe – The historical geography of an idea

Slechts over wat altijd aan mij voorbij leek te gaan,
als zand door mijn vingers gleed.
Dat wat leek te zijn als een utopie.
Onbereikbaar voor mij.

Oneindig veel metaforen zijn eraan besteed.
Oneindig veel woorden ik eraan gewijd.
Aan het verlies, het vergankelijk.
Het gemis.
Ondertussen geïdealiseerd,
gemaakt tot een leugen.

Juist toen ik was vergeten,
hoe het is om niet langer bitter te zijn.
Op het moment dat ik niets meer zag.
Juist toen was daar datgene,
dat wat overblijft.

Uit het niets was daar

De Liefde

Via Loodzwaar.com

Steeds vaker hoor ik het gebruik van Engelse woorden toenemen. Of dat het niveau Nederlands door mensen, in zowel geschreven als gesproken vorm, eenvoudigweg slecht te noemen is. Evolutie van een taal is onvermijdelijk, respectloos omgaan met een taal is dat niet. Als wij afscheid nemen van de Nederlandse taal en deze vervangen door bijvoorbeeld het Engels nemen wij daarmee ook gedeeltelijk afscheid van onszelf. Ditzelfde geld voor een slordig of foutief gebruik van het Nederlands. Uit praktische overwegingen kan het gebruik van een enkele taal noodzakelijk zijn. Bijvoorbeeld in de lucht- of de scheepvaart. Dat voorkomt eenvoudigweg ongelukken. Doordat de taal van de wetenschap Engels is, is het mogelijk om op internationaal niveau kennis uit te wisselen.

Maar als een opleiding psychologie in Nederland in het Engels gegeven zou worden, slaan wij wat mij betreft door. De reden hiervoor is dat de clienten van deze aankomende psychologen Nederlands zijn en daarmee een hoge vaardigheid van de Nederlandse taal noodzakelijk is voor het begrijpen en intrepreteren van de toekomstige client. Ditzelfde geld overigens ook voor managers. Zoveel managers praten niet op dagelijkse basis Engels. Wel Engelse termen gebruiken, maar niet in staat zijn om een fatsoenlijke e-mail te typen. Dit is helaas meer gewoonte dan uitzondering bij het merendeel van de managers in Nederland. Als communicatie een essentieel deel is van de uitvoering van je vak, geef dan de opleiding in de taal waarin dat vak uitgevoerd wordt. En in Nederland is dat vrijwel altijd Nederlands.

Bij bepaalde bevolkingsgroepen constateer ik een verloedering van de Nederlandse taal. Dat zijn dezelfde personen die volgens eigen zeggen niet door anderen begrepen worden. Met een correct en juist gebruik van de Nederlandse taal zou je mijn inziens al een heel eind op weg zijn naar een wederzijds begrip. Als je het behoud van je eigen cultuur belangrijk voor je is en je daarnaast echt een ander individu wilt begrijpen, respecteer en gebruik dan de Nederlandse taal zoals die bedoeld is. Algemeen beschaafd Nederlands dus.

Overal om mij heen hoor ik dat bedrijven klanten en daarmee werk zoeken. Als iedereen werk zoekt is de markt dus kleiner geworden. Wat ook overeen komt met het dalende aantal arbeidsplaatsen. Maar waar is de vraag en de werkgelegenheid dan heengegaan? De overheid groeit, ieder jaar weer. De steeds kleiner wordende bedrijven moet de kosten voor een steeds groter wordende overheid opbrengen. Dat is wat wij nu met zijn allen aan het doen zijn. En jawel, omdat dat niet mogelijk is krijgen we een oplopende overheidsschuld. En onze schuld is de afgelopen jaren niet kleiner geworden. Ik ben ondernemer en geloof mij, als je weet hoeveel ik aan allerlei soorten belasting moet betalen dan zal je schrikken. Ik vraag mijzelf dan ook steeds vaker af voor wie ik nu eigenlijk aan het werk ben.

Is het misschien zo dat we in een negatieve spiraal beland zijn? De overheid moet meer uitgeven om zo de economie op peil te houden en om dat te kunnen bekostigen wordt er steeds meer belasting geïncasseerd. Dat is niet op te brengen door de bedrijven, dus die gaan failliet. En zo wordt het aantal bedrijven kleiner maar de behoefte aan meer belasting stijgt. Maar zou het zo kunnen zijn dat juist een minder uitgevende overheid en daarmee lagere belastingdruk de economie juist op gang helpt? Dan kunnen bedrijven weer winst maken en dat gaan ze dan weer aan andere bedrijven uitgeven. Natuurlijk begrijp ik dat Nederland een verzorgingsstaat is, maar wie zijn we nu eigenlijk met zijn allen aan het verzorgen?

Even iets anders, kan iemand mij trouwens vertellen wat de achterliggende gedachte is hij het feit dat een bank winst moet maken? Een bank faciliteert vraag en aanbod toch alleen. Sommige mensen willen rente ontvangen op hun spaargeld, anderen willen betalen voor de omgekeerde reden. Voilà, het concept bank. Als we dat nu eens zonder winstoogmerk doen? Was dat niet ooit de gedachte van een coörporative boerenbank, of heb ik tijdens de colleges niet zitten opletten? De kosten gaan voor de baat uit maar als je geen kosten van een bank mag maken dan gaat die baat er ook niet komen. En dat is precies waar we nu met zijn allen in zitten. Ondernemen is risico’s nemen, maar de bank neemt nul risico. Hoe kun je dan ondernemen? Ik wil best risico nemen maar mag het van de bank niet. En zo ga ik die baat natuurlijk nooit bereiken.

In het boek ‘De toekomst van werk’ staat een mooi voorstel van Martijn van der Kooij. Maak de overheid een fractie van de grote wat het nu is, een overheid met 25.000 medewerkers om de noodzakelijke dienstverlening te bieden en daarmee klaar. En zijn model klinkt niet eens vreemd. Laat de dienstverlening uitgevoerd worden door dienstverlenende ondernemers. Die werken voor hun geld, ze moeten wel en zijn niet anders gewend. En bij een drastische verlaging van de belastingdruk is de oneindige subsidiepot ook niet meer nodig. Bedrijven krijgen weer financiële mogelijkheden, mensen gaan weer werken weer voor hun geld. En als je niets hebt toe te voegen, sorteert zich dat vanzelf uit. Werk je niet omdat je gewoon lui bent, geen probleem maar dat heeft wel financiële consequenties. En voilà, dan zijn we in een positieve spiraal beland. Ik denk slechts in mogelijkheden.

Lees verder

Was getekend,
Carsten
Casper
Dennis
Kees-Jan

Hierbij mijn gejatte (van Lies, helaas offline) maar wel persoonlijk aangepaste en zeker welgemeende nieuwjaarswensen naar iedereen!

Ik wens je rode zonsondergangen, de geur van stoofpeertjes op het vuur, belastingmeevallers, deodorant dat wèl zweetlucht tegengaat, eigengebakken appeltaart met slagroom, goed gezelschap, onzinnige uitvindingen, aha-momenten, de geur van versgebakken brood, sportieve topprestaties, de volgende 3 uur durende film in de bioskoop, luie zondagen, afschaffing van de wegenbelasting, thrillers van Nici French, onverwachte ontmoetingen met oude bekenden, bbq-feestjes, optimisme, een optreden van Pink Floyd, koude chablis, namiddagen op een terrasje, bruine boterhammen met pitjeskaas, een definitieve remedie tegen “zinloos” geweld, herinvoering van de “oude” spelling, gezellige verjaardagen, inspiratie, warme zelfgebreide sokken als je het koud hebt, doorbraak en hitnotering van The Space Marines, Man in de Overgang, Life to us, de Haarlemse Harmoniekapel, en Funk met Peren, verse koffie met een warm croissantje op zondagmorgen, goede vrienden, winst van welke loterij dan ook, toename van het aantal berggorilla’s, orang oetangs, panda’s en bonobo’s, Guacamole met tortillachips en extra zure room, “heb ik dat” ervaringen, een badkamer met prima akoestiek, fijne vakanties, dat er zomaar onverwacht iets leuks bij je wordt thuisbezorgd, het einde van the Bold and the Beautiful, lange dagen op zee met de wind in de zeilen, warme chocolademelk met slagroom, kaartjes voor welke finale dan ook, appeltjes voor de dorst, succes in je werk, zoute haringen met uitjes en een glaasje korenwijn erbij, ballonvaarten, iemand die je even op je rug krabt als je er zelf net niet bij kan, strandwandelingen bij windkracht 8, Noro Silk garden, vlinders in je buik, een nieuwe CD van Acda en de Munnik, endorfine kicks, avonden met je familie rondom het Monopoly-bord, zachtzoete dropjes, verlaging van de brandstofprijs, uitbreiding van je postzegelverzameling, Tequila sunrises met een heleboel versierseltjes op het glas, nachten dat je langzaam in slaap sukkelt met je boek nog open, diepgaande gesprekken, gratis toegankelijk ADSL, ijspret, een poldermodel, goede gezondheid, een avond luisteren naar Mathilde Santingh, een USB stick, rozengeur, spekpannenkoeken met stroop, avonden bij het kampvuur met gitaar en zang, begrip, waarnemingen van het monster van Loch Ness, de Verschrikkelijke Sneeuwman, the Beast of Bodlin Moor, en UFO’s, geslaagde feesten, dat je bed nog warm is als je er weer instapt als je ‘s nachts naar het toilet bent geweest, versgeperst sinaasappelsap, een violist aan je tafeltje in het restaurant, verslavende computerspelletjes, Italiaanse ijsjes, onbedwingbare binnenpretjes, een draadloze koptelefoon, het geluid van een zomerbuitje op je tent, een alpaca in je achtertuin, avonturenverhalen van Alistair Maclean, welgemeende kussen, de geboorte van een oranjeprinsje, een serenade voor jou alleen, financiële meevallers, uitgebreide Indonesische rijsttafels, een weekeindje Brussel, de uitvinding van een geluidloos vliegtuig, een positieve grondhouding, verse aardbeien van de koude grond, geslaagde grappen, lavendelolie in een warm bad, topavonden in een bruin cafeetje, lieve viendinnen, hervatting van de Guust-Flaterreeks, ontmoetingen met Tina Turner, Boudewijn de Groot, Dr Wayne Dyer, Brad Pitt, de Dalai Lama, Kate Moss, Keith Richards, Erika Terpstra, Sinterklaas, Goofy, Umberto Eco, Mark Smits, Jack Nicholson, Jamie Hyneman en Adam Savage, Robbie Williams, Grote Smurf, Melissa Etheridge, Super Mario, Debbie Stoller, Kees van Kooten, Adèle Bloemendaal, Diane Woei, The Invisible Man, Johan Cruijff, Mr. Bean, Fred Flintstone, Madonna, Thomas Acda, Madame Tussaud, Hansje Brinkers, Huub van der Lubbe, Pippi Langkous, Jan Remijn, Bill Gates, en met mij natuurlijk, Palm van de tap, meer weekeinden dan weken, een buitenhuisje in Italië, kleine poesjes bij de buren, rozige zomeravonden, dat geen enkel concert waar je heen wilt uitverkocht is, kristalheldere sterrenhemels, de vondst van een aids-vaccin, bungyjumps (of de moed om die te maken), wolken met een zilveren randje, koude dompelbaden na de derde ronde sauna, een nieuw album van the new cool collective, lange e-mails, Lord of the Rings deel 4 en 5 in de bioskoop, een goedgekozen zorgverzekering, dagelijks een warm welkom, goeie seks, mooie schilderijen aan je muur, het gevoel dat je hebt als je ‘s avonds na het werk je schoenen eindelijk uit kan doen, gegrillde parelhoentjes, geen autopech, een ideale game bij het bowlen, blikken van verstandhouding, een nieuw album van Haagse Harry, roze champagne, dat je altijd een pen, een schaar, plakband, paperclips, elastiekjes en touwtjes kan vinden als je ze nodig hebt, hutspot met karbonades, tevredenheid, beëindiging van RTL4 en SBS6, dat je dokter niet meer weet wie je bent, aces bij tennis, badminton of squash, veel dagen met zon, het achtste deel van de “tandeloze tijd” trilogie, wind mee als je terug naar huis fietst, spinaziesalade met een dressing van geroosterde pijnboompitjes met olijfolie en Balsamico-azijn, vreedzame winteravonden met de kaarsjes aan, een antracietgrijze Maserati en daarbij natuurlijk opheffing van de snelheidslimiet, echte liefde, Southern Comfort on the rocks, oudejaarsconferences van Lebbis en Janssen, Freek de Jonge, Sanne Wallis de Vries en Youp van ‘t Hek, warme douches, kopjes cappuchino bij de Bijenkorf, romantiek, altijd een parkeerplaats als je die nodig hebt, tijd genoeg om elke dag de krant te lezen, de terugkeer van Gert Jan Theunissen en Steven Rooks, de Beatles, de T Ford , Peter Gabriel, Toppop, Björn Borg, Ziggy Stardust, Led Zeppelin, Twin Peaks, Joop Zoetemelk, Pink Floyd, de Commodore 64, Doe Maar, Yvonne van Gennip, de Clichémannetjes, Toontje Lager, “dolle Dries” van Wijhe, de film van Ome Willem en The Poppies, mooie herinneringen maar nog mooiere vooruitzichten, een aardige tandarts, géén files, ontbijten op bed, complimentjes, schoudermassages, afscheidsoptredens van Frans Bauer, Henny Huisman, Tina Turner (want die komt toch weer terug), Jan Smit, Catherine Keyl, Gerard Joling, Gordon, Jerry Springer, de Teletubbies, Beau van Erven Dorens en Goedele Liekens, gevoelens van saamhorigheid, een concert van het Rotterdams Philharmonisch onder leiding van Valeri Gergiev, pompoenlasagne (recept op aanvraag hier te verkrijgen), onweer als je vanuit je bed naar de bliksem kan kijken, verwennerijtjes, dat je gelijk krijgt, leuke collega’s, déja vu’s, een RSI loze muis, een nieuw album van Paul Simon, voorkomend horeca-personeel en kadootjes met een strik erom toe voor 2010.

Maar nu eerst:

Gelukkig nieuwjaar!

Binnen gekomen gaven we de kaartje af aan de controleur. Het eerste wat er toen door mij heen ging is dat we in het verkeerde gebouw zaten. We waren zojuist een supermarkt binnen gelopen. Misschien is dit normaal voor mensen die met enige regelmaat naar de film gaan maar onze monden vielen open. Stellingen vol eten en drinkwaren en dat voor tientallen meters lang. Links, rechts en met grote ronde verlichtte stellages in het midden was alles uiteen gestald. Hou het beeld van een supermarkt voor je en dat komt het best hiermee overeen. Sfeervol verlicht met TL-balken en voorzien van een teveel aan keuzen. Zakken chips in supermarkt formaat, bakken popcorn tot 4 liter groot, frisdrank in literflessen, Redbull in blikken van een halve liter, M&M’s in zakken van een kilo, ijs per halve liter. Mijn hemel, je hebt bijna een winkelwagentje nodig. En aan het einde van deze supermarkt stonden vier kassa’s naast elkaar. Ik geloof dat ze nog voorzien waren van een transportbandje ook. Wij voelde ons bijna schuldig dat we niets gekocht hadden. Je moest ook verklaren dat je niets gekocht had. De wereld op zijn kop. Ja sorry, wij hebben vanavond gewoon gegeten, mogen we er nu door?

In de bioscoop zelf is er ook een modernisering doorgevoerd. De stoelen zijn een stuk breder geworden maar wellicht is dat meer een noodzakelijk iets dan dat het een andere reden heeft. Vooraan de stoelen zitten gigantische bekerhouders. We keken ernaar en zeiden stilletjes tegen elkaar dat je vroeger toch helemaal niet mocht eten en drinken in de bioscoop. De armleuningen zijn ook twee keer zo breed geworden en dat is wel een verademing. De stilzwijgende strijd van drie uur om de armleuning met je anonieme buurman hoeft dus niet meer gevoerd te worden.

Afijn, na ongeveer 20 minuten genoten te hebben van de uiteenlopende reclames begon de film. Jawel, het is inderdaad absoluut een visueel spektakel en eigenlijk dacht ik dat ik naar ‘The Day After Tomorrow – part 2′ zat te kijken. Dat had zo maar gekund. De visuele effecten zijn erg indrukwekkend en zeker een goed idee om deze in de bios te bekijken. Natuurlijk is het gemaakt door Amerikanen dus redden voor de zoveelste keer zij de wereld van de ondergang en voor het gemak wordt de mensheid in zijn geheel ook gered. Natuurlijk komen de erg voorspellende romantische scènes voorbij, maar goed, daar kun je zeker met een glimlach van genieten. Het doel van de film is vermaak en dat is zeker gelukt.

Na drie uur mag je de zaal weer verlaten. We hebben nooit geweten dat het zo ontzettend veel moeite is om hetgeen wat je mee naar binnen neemt ook weer mee naar buiten te nemen. Waarschijnlijk heeft de bioscoop mini-bulldozers om de zaal weer schoon te krijgen. Buiten gekomen in het winterse weer keken we om ons heen. Direct naast de bioscoop is de Kentucy Fried Chicken gevestigd. Voor als je honger hebt gekregen denk ik dan. Daarnaast zit een shoarma zaak gevolgd door een cafe. En daarnaast zit een fitness centrum. Een leuke combinatie vonden wij.

Nadat we het immense parkeerterrein overgelopen waren kwamen we bij de auto aan. Van verre kon ik het al zien. Dat papiertje onder de ruitenwisser was geen reclame. Als afsluiter van de avond hebben we een parkeerboete gekregen van €60,-. Niet leuk. Kijk, als er een alternatief geweest zou zijn, als we inderdaad het verkeer hadden gehinderd of de voetgangers, dan had ik er enig begrip voor kunnen opbrengen. Maar nee, niets van dit alles. Het feit dat ik gewoon een parkeerkaart gekocht had mocht ook niet baten. Natuurlijk ga ik bezwaar indienen. Al was het alleen al voor het verwerkingsproces. Ja, wij willen graag een avondje uit, maar ik denk dat we nog even moeten wennen aan alle andere dingen waar je dan ook rekening mee moet houden. Maar de film was leuk, ik zou zeggen, genieten ervan en overweg de trein.

Tactical Nuclear Penguin

Het bier bevalt 32% alcohol en kost zo’n £35,- per fles.
Zeker een biertje om een keer te proeven.

Het is jammer genoeg nog niet in Nederland op de markt.

Created by Oatmeal

De schade valt mee dus. Voor degene die mij nog niet volgen:
http://twitter.com/diepstraten

• De taakbalk, pin programma’s aan de balk vast, orden en zie snel wat er open staat
• Sneller, het geheugen gebruik is verberd, zoeken is sneller, USB apparaten zijn beschikbaar voordat je “Plug and Play” kunt zeggen en de computer komt veel sneller uit zijn slaapstand.
• Verbeterde veiligheid en veel minder “weet je het echt heel zeker?” meldingen

Ben je ondertussen Vista gewend, dan zal je weinig moeite hebben om je weg te vinden in Windows 7. XP gebruikers die overstappen zullen iets meer moeten wennen, maar ook voor hun zal het besturingssysteem waarschijnlijk na een tijdje een verademing worden.

Na een paar weken met het nieuwe besturingssysteem te hebben gewerkt kan ik concluderen dat het echt een verbetering is. Mijn “designed for Windows XP” laptop kan zeer goed met Windows 7 overweg. Zelfs Apple schiet in de verdediging, dus op zich heeft Microsoft wel wat goeds gedaan.

Lees de complete Windows 7 review bij Tweakers.net