Een afgekeurd reclamespotje van verzekeraar Centraal Beheer is een grote hit op internet.

Het filmpje, waarin een homoseksuele draai wordt gegeven aan het scheppingsverhaal, is in een paar dagen tijd al honderdduizenden keren bekeken op YouTube. De commercial zou eind vorig jaar zijn afgekeurd omdat Centraal Beheer hem zelf te controversieel achtte. Het bedrijf wilde geen gelovigen of homoseksuelen kwetsen.

Het reclamevakblad Adformatie onderschepte het filmpje onlangs en zette het een paar dagen geleden online. Sindsdien is de spot een grote kijkhit op het internet. Niet alleen op YouTube, maar ook op talloze homowebsites wordt het filmpje veelvuldig gedownload.

Klik op 'lees meer' om het filmpje te zien

Mooi he?

En hoe enorm gelijk heeft ze: in Nederland strand gemiddeld1/3 van de huwelijken. We hebben het hier over honderdduizenden emotionelegebeurtenissen per jaar. Waarom gaan we daar zo aan voor bij, zien we dat alseen formaliteit, en nemen we niet de tijd om stil te staan bij de beslissingdie je genomen hebt? Waarom besluit je niet om iets wat je samen had, samen afte sluiten? Nog een keer naast elkaar te staan en te zeggen: ‘ ja ik wil, ja ikwil scheiden’ .

'We gaan naar Antwerpen' zei hij. 

'Wanneer' vroeg ik?

Zijn antwoord was kort en duidelijk: ' nu!' .

We zaten op een terrasje in het hart van het centrum, op een plein voor een schitterende kerk. Arno was even naar het toilet en ik bleef alleen over. Aan de andere kant van het plein zag ik een man aankomen lopen, met een driewieller aan de hand. Zo'n driewieller voor mensen met een evenwichtsstoornis. Oud en verroest. Ik keek naar de man, hij zag er heel netjes en statig uit. Een mooi colbertje op een lichtblauw deftig overhemd. Tot ik voorbij zijn middel keek. Twee vervormde benen gingen over in twee nog lelijkere voeten. De man liep met zijn hoofd opgeheven in de wind, strak het plein over. Langzaam, maar hij ging vooruit. 

Ik had de neiging om naar de man toe te lopen. ' Meneer, mag ik een foto van u maken en uw verhaal opschrijven? U ziet eruit als iemand die een levensverhaal te vertellen heeft. Dat verhaal wil ik opschrijven en in een boek stoppen, samen met de verhalen van anderen zoals u. En dan stuur ik u dat boek toe, een boek vol levensverhalen.'

Langzaam liep de man verder het plein over en nam ik een laatste flinke slok van mijn biertje.

 hahahahahahahaha!!!

Je hebt wel eens foto's die precies op het goede moment genomen zijn, Li Wei doet het anders. Hij manupileert zo zijn foto's dat er verrassende beelden onstaan.

Ik ben tot een hele vreemde en voor sommige enge conclusiegekomen: het is rustig in mijn hoofd, en daar kan ik niet tegen. Het isvakantie, al mijn schoolopdrachten zijn klaar, mijn stage is ten einde, ik hoefme nergens meer druk om te maken. Niets maar dan ook niets staat mij in de wegom te relaxen. En daar word ik schreeuwend gek van! Waar is die druk op mij,waar zijn al die dingen die mijn gedachtes bezig houden? Waar zijn dieuitputtende uren lesgeven, waar zijn die talloze projecten die niet op dedeadline afgerond worden?

Misschien moet ik wel meer gaan werken, misschien moet ikmaar dingen gaan zoeken om mij druk over te maken. Misschien moet ik gewooneven het verkeer in de soep laten lopen, een bomaanslag plannen en de treinenlaten ontsporen. Dan heb ik echt iets om me druk over te maken! Een geniaalplan in elkaar draaien om weken lang te ontsnappen aan alles en iedereen,geweldig!

Maar dat schijnt allemaal alleen in mijn fantasie te kunnen,een beetje bij dromen te blijven.  In dat geval blijf ik maar wachten. Wachten totdat de tijdweer komt dat ik kan gaan lopen klagen over hoe druk ik het wel niet heb...

Internationale druk
Dat meldt het officiële Chinese persbureau. De dalai lama verwelkomt het aanbod. De EU en de VS hebben sinds de rellen in Tibet er herhaaldelijk bij Peking op aangedrongen om de dialoog met de dalai lama aan te gaan. De rellen ontstonden tijdens anti-Chinese demonstraties. (lees verder)

Eindelijk!! Nu volgt de schone en zware taak voor de Dalai Lama om dit gesprek in te gaan, want hij begint natuurlijk wel met flinke achterstand. De chinezen doen dit niet uit vrije wil en het is nog maar de vraag of ze überhaubt bereid zijn tot een concessie. Naar mijn idee is de Dalai Lama één van de meest wijze mannen van deze planeet en ik vermoed dat hij al zijn wijsheid nodig zal hebben voor deze dialoog. Ik hoop dat ze eruit komen!

We kregen zwarte laptops, met een mooie glossy laag erover. Zwarte schoenen zijn weer hip! De iPod in het zwart is hip. Zwarte broeken schoppen konten! (maar ken wel je grens). Maar na de zwarte tandpasta komt nu het meest meesterlijke! Zwarte Tissues! Ik vind het helemaal geweldig, dit wil ik echt op mijn nachtkastje hebben. Dit is stijl, dit is ellegant, mooi, treffend, trendy! Ow, en voor who's wondering: ze bevallen prima, naar het schijnt.

Ok een spoed-cursus hyves dus. Dit is je profiel en hier staan je berichten. Je inbox, da's net zoiets als e-mail. Ok knikt ze, daar komt ze wel uit. 'En wie is die enge man! Die ken ik helemaal niet.' roept moeders verschrikt (Het default welkoms bericht van Raymond Spanjard) Kijk ma, zo kun je het weggooien. En daar gaat Raymond.

'Zo kun je vrienden toevoegen' zeg ik. Dus of ik iedereen even wil toevoegen. Nu zijn er mensen hyves-fanaat (ik noem geen namen) en hadden haar binnen vijf minuten geaccepteerd. Hé, zegt ze, ik heb vriendjes! En hoe zit het dan met die anderen, is dat niet goed gegaan? Moeten we het opnieuw doen? Nee ma, er zijn mensen die veel achter hyves zitten en er zijn mensen die er wat minder vaak achter zitten. Moeders glimlacht. Ok zegt ze, ik moet gewoon even wachten dus.

Dit doet mij trouwens denken aan een paar jaar geleden. Toen moest moeders een gsm want dat moest. En kort daarna, jawel, wilde ze sms'en. Mijn broer en ik hebben in verschillende sessies met een duidelijk stappenplan rustig verteld hoe ze een sms kon versturen. Later bleek dat we vergeten waren de spatie uit te leggen. Als je een smsje van moeders kreeg dan koste het wat meer moeite om die te lezen.

Mijn moeder wil graag met de tijd mee en ondanks dat ze niet alles even handig vindt, doet ze het toch wel gewoon. Mijn moeder is hip. Hierbij: de hyves van moeders.

Ik was moe van het zwemmen, we hadden ruim een half uur lang baantjes getrokken. Onder het motto van ‘Je lichaam moet er natuurlijk wel strak uitzien voor de dames, daar moet je wat voor doen’. Aan het eind van het bad zwom ik rustig naar de kant, en trok me met mijn armen een klein stukje op de kant, net genoeg om bij het pakje sigaretten te kunnen. Ik pakte er  twee uit, waarvan ik er één direct tussen mijn lippen klemde en aanstak. De tweede hield ik hoog in de lucht, terwijl Jasper een sprintje trok vanaf de andere kant van het bad. Toen ook hij zijn eerste hijs had genomen gingen we samen op de zwembadrand zitten. ‘Pffff, dat was meer dan genoeg voor vandaag’ zuchtte Jasper. Ik knikte instemmend en nam nog eens een diepe hijs van mijn sigaret. Na een korte stilte vroeg ik voorzichtig ‘Denk je dat mijn spieren al beginnen te groeien?’. Jasper leunde een beetje achterover en trok een heel wijs gezicht. Toen boog hij zich weer voorover en legde zijn linkerhand op mijn borstkas en kneep een paar keer zachtjes. Ik verstarde. We raakte elkaar vaker aan, we stoeiden altijd, we hadden zelfs wel eens elkaar een kus op de lippen gegeven in een dronken bui. Een beetje oefenen noemde we dat. Maar dit voelde anders. De spanning die er hing, de manier waarop Jasper zijn hand op mijn borst legde, de sensuele manier waarop hij zachtjes kneep, en zijn hand langzaam terugtrok. Hij keek mij strak aan. ‘Het kan er wel mee door denk ik, ik vind het in ieder geval wel mooi zo’. Ik lachte een beetje schaapachtig en schoof onhandig een beetje dichter naar hem toe. Langzaam legde ik een hand op zijn dijbeen en kneep. ‘He, volgens mij zitten hier ook heel wat spieren meneer!’ fluisterde ik terwijl we elkaar nog steeds strak in de ogen aan bleven kijken. Alsof iemand ons als twee speelpoppen aan het bedienen waren gleden onze armen om elkaar heen en kwamen onze monden dichter bij elkaar. Eerst rustig en voorzichtig maar later doelbewust en wild kusten we elkaar. En daar bleef het niet bij. Terwijl zijn handen mijn lichaam uitvoerig onderzochten probeerde ik mijn verstand uit te schakelen. Wat gebeurde hier, vond ik dit wel leuk? En toch deed ik mee, en zocht ook mijn hand langzaam zijn kruis op. Jong en onervaren als wij waren probeerden we van alles. Het ene was leuker dan het andere, maar het meest bijzondere bleef dat het Jasper zijn lichaam was. Die jongen die ik altijd gewoon als vriend had gezien, met die jongen, had ik voor het eerst in mijn leven sex.

Niet dat het de laatste zou zijn, zeker niet. Twee jaar later vertelde ik mijn ouders dat ik homo was, en daarna mijn vrienden. Ik was toen zestien, en het heeft tot mijn één-en-twintigste geduurd voordat ik een serieuze relatie kreeg. In die jaren ertussen heb ik best het bed gedeeld met een aantal jongens. Maar nooit zo bijzonder als toen die ene keer. Nooit zo lief, zo teder en zo speciaal. Dat moment zal ik nooit vergeten. En Jasper ook niet, denk ik.

Ik kan het hem niet vragen. We hebben het er ook nooit meer over gehad. Na ons avontuur zijn we samen in slaap gevallen in het bed van zijn ouders, waar we de volgende ochtend ook in wakker werden. We hebben toen nog wel gepraat; hij wist niet meer zo goed waarom hij het gedaan had, had het wel fijn gevonden, maar ik moest hem beloven dit nooit aan iemand te vertellen. En aan die belofte hou ik mij tot op de dag van vandaag. Vandaag is het precies tien jaar en 1 dag geleden dat wij samen het bed deelden, dat wij het feest der liefde ontdekten onder die warme Juni zon en genoten van elkaar zoals nog nooit twee mensen van elkaar genoten hadden.

Vandaag is het precies tien jaar geleden dat ik Jasper voor het laatst in mijn armen heb gehad. Toen we ’s ochtends wakker werden zei hij dat ik weg moest gaan, hij moest nadenken. Bij de deur vielen we nog even in elkaars armen.  Zijn ouders zouden de dag erna thuis komen, en hij wou nog opruimen. Maar hij moest vooral nadenken over wat er was gebeurt zei hij.

Een dag later belde zijn vader mij op om te vertellen dat Jasper zijn polsen had doorgesneden en in het zwembad was gesprongen. Toen zijn ouders hem vonden was hij al een paar uur dood.

Ik heb gehuild, vreselijk gehuild. Zijn ouders snapte niet wat er gebeurd was, hij had geen briefje achtergelaten, geen bandje, helemaal niks. Alleen ik wist zijn geheim. Een geheim dat ik met niemand mocht delen, zelfs niet met zijn ouders.

Vandaag, tien jaar na die laatste kus, sta ik te huilen aan zijn graf. In een warme Junizon ligt een koude steen. ‘Hier rust onze lieve zoon, kleinzoon, vriend en maatje. Jasper, droom zacht’. Gelukkig staat Pieter, de jongen waarmee ik nu al een paar jaar samenwoon, dicht bij me om mijn tranen op te vangen. En toch zou ik zo graag willen dat Japser dit kon zien, deze twee gelukkige mannen aan zijn graf.  Want zo kan het ook!